İncelemeDuygu ve Düşünce
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur’u, bence yalnızca bir aşk romanı değil; insanın kendi içindeki kırılmaları, geçmişle bugün arasında sıkışmışlığını ve “ait olma” arayışını anlatan çok katmanlı bir eserdi.
Mümtaz ve Nuran’ın ilişkisini okurken bir yandan büyük bir aşkın içine giriyor, diğer yandan yaklaşan savaşın huzursuzluğunu, dönemin aydınlarının iç çatışmalarını ve İstanbul’un melankolik ruhunu hissediyorsunuz. Özellikle Tanpınar’ın İstanbul tasvirleri kitabın en etkileyici yanlarından biriydi; bazı sayfalarda şehir adeta romanın başlı başına bir karakterine dönüşüyor.
Kitabın adı “Huzur” olsa da satır aralarında sürekli bir huzursuzluk dolaşıyor. Karakterlerin hiçbirinin tam anlamıyla mutlu olamayışı, geçmişin yükünü taşıması ve hayat karşısındaki kırılganlıkları beni en çok etkileyen taraflardan biri oldu.
Tanpınar’ın dili yer yer ağır ilerlese de, sabırla okunduğunda insanın zihninde iz bırakan cümlelerle karşılaşıyorsunuz. Özellikle musiki, zaman ve aidiyet üzerine düşündürdüğü bölümler uzun süre aklımda kaldı.
Benim için Huzur, olaylardan çok ruh hâli okuduğum bir romandı. Bitirdiğimde geriye büyük bir sessizlik ve hafif bir iç sıkıntısı bıraktı diyebilirim.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.