Manuel Munoz ile ekranlarda görmeye alıştığımız o ışıklı California’dan çok daha başka bir yere gidiyoruz: Merkez Vadi’ye. Orada tarım işçileri, göçmen aileler ve hayatın yükünü sessizce omuzlayan insanlar var.
Bu insanların hikâyelerini kolay bir hüzne yaslayarak anlatmak da mümkün elbette; fakat bu on öykünün hiçbirinde ajitasyondan eser yok. Aksine her birinde insanı bir yerinden yakalayan bir duygu vardı. Genç bir annenin çaresizliği, yaşlı bir çiftçinin yorgunluğu ya da gündelik hayatın içinde görünmeden taşınan o ağır duygular… Hepsi bana çok gerçek geldi.
Hikâyeler bittiğinde yalnızca karakterler değil, o coğrafya da tarlaların sıcağı ve tozuyla birlikte odama dolmuş gibiydi.
Uzun zamandır okuduğum en rafine öykü kitaplarından biriydi.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.