Bazı yaralarımızın adı gerçekten Habil ile Kabil.
Cennetin Doğusu benim için sadece bir roman olmadı; insanın içindeki iyilik ve kötülük savaşını, sevilme ihtiyacını ve yalnızlığını anlatan çok derin bir kitaptı. Kitabı okurken bazı yerlerde karakterleri değil, direkt kendi içimi okuyor gibi hissettim. Altını çizdiğim o kadar fazla cümle oldu ki… Çünkü Steinbeck insanın söyleyemediği duyguları kelimeye dökebilmiş.
Kitap boyunca özellikle Cal karakteri beni çok etkiledi. İçindeki karanlıktan korkmasına rağmen sevilmek istemesi çok gerçekti. Aron’un saflığı, Cathy’nin ürkütücü boşluğu, Adam’ın sevgiyi gösteremeyişi… Her karakter insana başka bir duyguyu hissettiriyor. Kitap aslında sürekli şu soruyu sorduruyor: “İnsan gerçekten kötü mü doğar, yoksa seçimleri mi onu yapar?”
Bence kitabın en güçlü noktası da “Timshel” fikriydi. Yani insanın her şeye rağmen seçim yapabilmesi… Geçmişine, yaralarına, içindeki karanlığa rağmen yine de nasıl biri olacağını seçebilmesi. Bu yüzden kitabın sonu tam anlamıyla mutlu hissettirmese bile insanda umut bırakıyor.
Uzun zamandır beni bu kadar düşündüren, bu kadar içime dokunan bir kitap okumamıştım. Bazı kitaplar okunup biter, bazılarıysa insanın içinde yaşamaya devam eder.
Farklı bir bakış açısı olarak;
Habil ile Kabil hikâyesi bana artık sadece iki kardeşin hikâyesi gibi gelmiyor. Bence insanın içindeki acının hikâyesi. Sevilmek istemenin, yeterli hissedememenin, kıyaslanmanın, görülmemiş olmanın acısı…
Cennetin Doğusu’nu okurken bunu çok hissettim. İnsan bazen Habil oluyor; sevilen, kabul edilen taraf. Bazen de Kabil oluyor; içindeki eksiklikle, öfkesiyle, kıskançlığıyla mücadele eden taraf. Ve belki de en acısı şu: İnsan ikisini de aynı anda taşıyabiliyor.
Steinbeck’in en güçlü yaptığı şey buydu bence. İnsanı tamamen iyi ya da tamamen kötü göstermemesi. Çünkü gerçek hayatta da çoğumuz içimizde hem sevgiyi hem karanlığı taşıyoruz.
Belki bu yüzden kitap bu kadar içime dokundu. Çünkü bazı yaralarımızın adı gerçekten Habil ile Kabil.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.