Benjamin Button’ın Tuhaf Hikâyesi aslında yalnızca zamanı ters yaşayan bir adamın hikâyesi değil; insanın yaşla, ölümle ve hayatın anlamıyla kurduğu ilişkinin ironik bir anlatısı. İnsanlar yaşlanmaktan korkuyor ama bir yandan da uzun yaşamayı istiyor. Çünkü yaşlılık, toplumun düşündüğü gibi yalnızca “çöküş” değil; yaşanmışlıkların ağırlığı, hatıraların birikimi ve insanın kendini daha çıplak tanıdığı bir dönem.
Benjamin’in hayatı ters aktıkça, Fitzgerald bize şunu hissettiriyor:
Hayat aslında hiçbir zaman “doğru zamanda” yaşanmıyor. Çocukken olgun değiliz, olgunlaştığımızda genç değiliz, gençliğin enerjisini bulduğumuzdaysa zaman elimizden kaymış oluyor. Benjamin tam da bu trajedinin beden bulmuş hâli gibi. Gençleşirken yalnızlaşıyor; çünkü insanlar zamanı birlikte yaşar, tersine değil.
Kitap psikolojik olarak da insanın aidiyet problemine dokunuyor. Benjamin hiçbir döneme tam ait değil. Çocukken yaşlı gibi, yaşlıyken genç gibi hissediyor. Bu da insanın toplumun beklentilerine göre şekillenmesinin ne kadar acımasız olduğunu gösteriyor. Aslında Fitzgerald burada yaşlanmayı değil, “zamana uyum sağlayamayan insanın yalnızlığını” anlatıyor.
Ölümün yalnızca yaşlılara ait olmadığını, hayatın her anında bizimle yürüdüğünü hissettiriyor. Benjamin’in ters akan ömrü, bize zamanın doğrusal olsa bile aslında hep elimizden kaydığını söylüyor.
Ve belki kitabın en hüzünlü yanı şu:
İnsan hangi yaşta olursa olsun, hep biraz geç kalmış hissediyor.
Benjamin Button'ın Tuhaf HikayesiF. Scott Fitzgerald · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202027,8bin okunma
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.