Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Türk edebiyatının psikolojik roman türündeki en büyük dehalarından Peyami Safa’nın, insanın bedensel acıyla ruhsal çöküş arasındaki o amansız bağını, sınıf çatışmasını ve imkansız bir aşkın trajedisini muazzam bir otobiyografik derinlikle ele aldığı sarsıcı, yoğun ve edebi değeri çok yüksek bir başyapıttır. Eser; on beş yaşından beri bacağındaki kemik hastalığıyla mücadele eden, adı belirtilmeyen genç bir çocuğun, hastane odalarının o beyaz, soğuk ve eter kokulu dünyası ile akrabası Paşa'nın Erenköy'deki o pırıltılı, konforlu köşkü arasında sıkışıp kalan hayatını merkezine alır. Peyami Safa; sıradan bir hastalık hikayesi anlatmanın fersah fersah ötesine geçerek, bir insanın acıyla nasıl erken yaşta olgunlaştığını, köşkün kızı Nüzhet'e duyduğu o saf, marazi aşkı ve bu aşkın zengin bir doktor olan Ragıp ile gölgelenmesini dahi bir psikiyatrist titizliğiyle tahlil eder. Kitap; fakirliğin ve marazın insan gururu üzerindeki o ezici yükünü, hastane koridorlarındaki o çaresiz bekleyişleri ve koğuşlardaki o kolektif acıyı harika bir realizmle sunar. Yazarın o son derece keskin, kelimelerin her birine adeta bir ruh üfleyen, hüzünlü, lirik ve tasvir gücü yüksek dili; okuru insan iradesi, şefkat ve hayatın çıplak gerçekleri üzerine derin bir muhasebeye davet eder.
··
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.