Spoiler İçerir: En Büyük Yalan Benim Tahminimdi
“Sakın Yalan Söyleme”, başından itibaren okuru şüphe içinde bırakan, karakterlerine tam olarak güvenmene izin vermeyen bir gerilim romanı. Kitabı okurken sürekli bir şeyleri çözdüğümü sandım. Hatta bir noktadan sonra finali tahmin ettiğime neredeyse emindim. “Tamam,” dedim, “burası artık belli oldu.” Ama kitap son hamlesini yaptığında yanıldığımı fark ettim.
Bence kitabın en başarılı tarafı da tam olarak buydu. Okura ipuçları veriyor gibi yapıyor, bazı karakterleri özellikle şüpheli gösteriyor, bazılarını ise daha masum bir yere koyuyor. Sen de ister istemez kendi kafanda bir son kuruyorsun. Ama final geldiğinde hikaye o beklentiyi kırmayı başarıyor. Bu açıdan gerçekten iyi tasarlanmış bir ters köşe vardı.
Tricia’nın yaşadığı tedirginlik, evin atmosferi, geçmişten gelen sırlar ve kaybolan doktor meselesi kitabın gerilimini sürekli canlı tutuyor. Özellikle o kasvetli ev hissi çok iyi verilmişti. Sanki sadece karakterler değil, evin kendisi de bir şeyler saklıyor gibiydi. Bu da romanın temposunu güçlendirmiş.
Ben bu tarz kitaplarda en çok finalin güçlü olup olmadığına bakıyorum. Çünkü gerilim romanı seni sayfalarca merakta bırakıp sonunda zayıf bir yere bağlanırsa bütün etkisi düşüyor. Ama burada final beni tatmin etti. Dediğim gibi, tahmin edebildiğimi sanıyordum ama yanılmışım. Kitap bu konuda beni kandırmayı başardı ve bunu başarılı buldum.
Yine de kitap tamamen kusursuz diyemem. Bazı yerlerde karakterlerin davranışları biraz fazla yönlendirilmiş gibi hissettirdi. Yazarın okuru belli bir yöne çekmek için bazı sahneleri özellikle kurduğu belli oluyordu. Ama genel akış, merak duygusu ve finaldeki etki bu eksileri büyük ölçüde kapatıyor.
Kısacası “Sakın Yalan Söyleme”, hızlı okunan, atmosferi güçlü ve finaliyle okuru yakalamayı başaran bir psikolojik gerilim. Ben kitabın sonunu çözdüğümü düşünürken aslında yazarın kurduğu oyunun içine çoktan girmişim. Bu yüzden benim için keyifli ve başarılı bir okuma oldu.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.