Akın Özcan
@Akinburg
Kitaplar bende iz bırakmaz, içime çöker. Parlak hikayeler değil, karanlıktan sızan gerçekler ilgimi çeker. Okumak kaçış değil; insanın kendine doğru yaptığı en sessiz düşüştür.
Reklam
Spoiler İçerir: En Büyük Yalan Benim Tahminimdi
“Sakın Yalan Söyleme”, başından itibaren okuru şüphe içinde bırakan, karakterlerine tam olarak güvenmene izin vermeyen bir gerilim romanı. Kitabı okurken sürekli bir şeyleri çözdüğümü sandım. Hatta bir noktadan sonra finali tahmin ettiğime neredeyse emindim. “Tamam,” dedim, “burası artık belli oldu.” Ama kitap son hamlesini yaptığında yanıldığımı fark ettim.
Bence kitabın en başarılı tarafı da tam olarak buydu. Okura ipuçları veriyor gibi yapıyor, bazı karakterleri özellikle şüpheli gösteriyor, bazılarını ise daha masum bir yere koyuyor. Sen de ister istemez kendi kafanda bir son kuruyorsun. Ama final geldiğinde hikaye o beklentiyi kırmayı başarıyor. Bu açıdan gerçekten iyi tasarlanmış bir ters köşe vardı.
Tricia’nın yaşadığı tedirginlik, evin atmosferi, geçmişten gelen sırlar ve kaybolan doktor meselesi kitabın gerilimini sürekli canlı tutuyor. Özellikle o kasvetli ev hissi çok iyi verilmişti. Sanki sadece karakterler değil, evin kendisi de bir şeyler saklıyor gibiydi. Bu da romanın temposunu güçlendirmiş.
Ben bu tarz kitaplarda en çok finalin güçlü olup olmadığına bakıyorum. Çünkü gerilim romanı seni sayfalarca merakta bırakıp sonunda zayıf bir yere bağlanırsa bütün etkisi düşüyor. Ama burada final beni tatmin etti. Dediğim gibi, tahmin edebildiğimi sanıyordum ama yanılmışım. Kitap bu konuda beni kandırmayı başardı ve bunu başarılı buldum.
Yine de kitap tamamen kusursuz diyemem. Bazı yerlerde karakterlerin davranışları biraz fazla yönlendirilmiş gibi hissettirdi. Yazarın okuru belli bir yöne çekmek için bazı sahneleri özellikle kurduğu belli oluyordu. Ama genel akış, merak duygusu ve finaldeki etki bu eksileri büyük ölçüde kapatıyor.
Kısacası “Sakın Yalan Söyleme”, hızlı okunan, atmosferi güçlü ve finaliyle okuru yakalamayı başaran bir psikolojik gerilim. Ben kitabın
Arzu’nun Gölgesinde Aşk ve Vicdan1000Kitap
Romantika, adının hakkını veren ama yalnızca basit bir aşk romanı gibi okunmaması gereken bir kitap. Çünkü burada anlatılan şey sadece iki insanın birbirine duyduğu çekim değil; Arzu’nun varlığıyla beraber büyüyen, saklanmaya çalışıldıkça daha da belirginleşen bir duygu yükü.
Kitapta en çok sevdiğim taraf, aşkın işlenişiydi. Karakterlerin arasındaki çekim, birbirlerine yaklaşma biçimleri ve duygusal gerilim gerçekten etkileyiciydi. Özellikle Arzu’nun hikayedeki yeri, romanın duygusal ağırlığını artırıyor. Onun varlığı, olayların sadece romantik bir çizgide ilerlemesini değil, aynı zamanda daha karmaşık, daha rahatsız edici ve daha insani bir noktaya taşınmasını sağlıyor.
Fakat beni rahatsız eden çok önemli bir nokta da oldu. Bir evladın, kendi annesinin aldatılmasına öyle ya da böyle sempati beslemesi bana doğru gelmedi. Aşkı, tutkuyu ve Arzu’nun etrafında şekillenen duyguları anlıyorum; hatta karakterlerin yaşadığı iç çatışmayı da edebi olarak etkileyici buluyorum. Ama buna rağmen, bir insanın kendi annesinin yaşadığı ihanete karşı daha net, daha sert ve daha vicdani bir yerde durmasını beklerdim.
Bence Romantika’nın güçlü tarafı, duyguları kaba ya da ucuz bir şekilde anlatmaması. Daha çok bakışlarda, suskunluklarda, yarım kalmış cümlelerde ve karakterlerin birbirlerine yaklaşamamasında gösteriyor. Bu da romanı daha etkileyici yapıyor. Çünkü gerçek aşk ve gerçek tutku çoğu zaman açık açık söylenen şeylerde değil, söylenemeyenlerde saklıdır.
Yine de romanın bazı duyguları güzelleştirirken bazı ahlaki sorunları fazla romantize ettiğini düşünüyorum. Arzu’nun etrafında kurulan hikaye güçlü; ancak bu güç, benim gözümde her şeyi meşru hale getirmiyor. Kitabı okurken karakterleri sevdim, aşkı hissettim; fakat bazı noktalarda vicdani olarak geri çekildim.
Kısacası Romantika,