Okuduğum ilk romandır.Sonundaki hüznü hala hissedebiliyorum.Ara ara okur ve çocukluğumun hüzünlü günlerine giderim.Oradaki masum çocuğa bir selam veririm.Onu öper ve ayrılırım o andan.Aslında zamanda yolculuk yaparken kullandığım bir bilettir Sergüzeşt benim için.Ortaokul dönemlerimde Peteğe yaslanmış kitap okuyan masum çocuğu görmek için kullandığım bir bilet.Ne hüzün ne gam vardır.Ve azim.Keşke şu aklımla o zamana ışınlanabilsem:(