Romanın kapağını kapattığımda, içimde öyle derin, öyle simsiyah bir boşluk açıldı ki, sanki dünyanın bütün neşesi bir anda benden çekilip gitti. Kitap boyunca Yozo’nun o acı dolu ruhunda gezinirken, aslında hepimizin toplumun karşısında taktığı o sahte maskelerin, o zoraki gülüşlerin ne kadar ikiyüzlü ve yorucu olduğunu iliklerime kadar hissettim.
Yozo’nun insanlardan duyduğu o amansız korkuyu gizlemek için bir palyaçoya dönüşmesi, her an dışlanma korkusuyla "normal" görünmeye çalışması resmen kalbimi sızlattı. Okurken kendi kendime, "Hangimiz sırf kabul görmek için içimizdeki o yaralı, o karanlık çocuğu susturup başkalarının istediği maskeyi takmıyoruz ki?" diye sordum. Onun o uyuşturucu bataklığında, sevgisizliğin ve anlaşılamamanın girdabında yavaş yavaş eriyişini izlemek, içimde tarifi imkansız bir çaresizlik ve yoğun bir keder bıraktı. Dünyaya ve insanoğlunun o acımasız kurallarına ayak uyduramayan saf bir ruhun, sistem tarafından nasıl "delilik" etiketine mahkum edildiğini görmek canımı çok yaktı.
Beni en derinden sarsan ve gözlerimi dolduran an ise, onun artık acı çekmeyi bile bırakıp tamamen hissizleştiği, kendini bir insan olarak görmekten vazgeçtiği o intiharvari kabulleniş anı oldu. Yozo aslında kötü bir insan değildi; sadece bu acımasız dünyaya tutunamayacak kadar kırılgan, fazla dürüst ve fazla çıplaktı.
Kitabı masaya bıraktığımda, o odanın sessizliğinde kendi yalnızlığımla baş başa kaldım ve Yozo’nun acısına sarılmak istedim. İnsanlığımı Yitirirken, benim için sadece bir kitap değil; topluma ayak uyduramayan, hassas kalplerin bu dünyada uğradığı o sessiz, o görünmez katliamın en dürüst, en can acıtıcı ve en samimi ağıtıdır.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.