Osamu Dazai’nin İnsanlığımı Yitirirken (orijinal adıyla No Longer Human) kitabı, aslında “bir insanın dünyaya uyum sağlayamayıp kendi içine çöküşünü” çok sakin ama bir o kadar da sarsıcı bir şekilde anlatıyor. Senin Yozo’ya dair konuşmanda hissettiğin o “keşke yalnızlığı seçmeseydi ama aslında seçmedi de…” duygusu, bu kitabın tam kalbi gibi.
İnsanlığımı Yitirirken’nin ana karakteri Ōba Yōzō, dışarıdan bakınca “insan gibi davranmayı öğrenmiş” biri. Ama içeride sürekli bir yabancılık hissi var. İnsanların duygularını anlamıyor değil; daha çok onlara ait hissedemiyor. Bu yüzden hayatı boyunca bir maske takıyor: güldüğü yerde gerçekten gülmüyor, uyum sağladığı yerde aslında çözülüyor.
Kitabın en güçlü tarafı da burada başlıyor: Dazai, “yalnızlık” fikrini romantize etmiyor. Yalnızlığı bir tercih gibi de sunmuyor. Daha çok, insanın içine doğru akan bir sürüklenme gibi anlatıyor. Yōzō da tam olarak böyle biri; yalnızlığı seçmiyor, yalnızlık onu yavaş yavaş dışarıda bırakıyor.
İnsanlığımı Yitirirken okurken en rahatsız edici ama aynı zamanda en tanıdık his şu oluyor: “Ben aslında kimim?” sorusu. Yōzō’nun hayatı boyunca yaptığı şey de bu sorudan kaçmak; alkol, ilişkiler, şaklabanlık, kısa süreli bağlar… Hepsi bir tür kaçış alanı.
son kısımda bile “tam olarak seçtim” diyemiyor. Bu da kitabı trajik yapan şey: karakterin düşüşü büyük bir olayla değil, küçük küçük “kendinden uzaklaşmalarla” oluyor.
İnsanlığımı Yitirirken aslında şu hissi bırakıyor: İnsan bazen kaybolmaz… sadece kendinden yavaş yavaş uzaklaşır.
Ve belki de bu yüzden kitap bittikten sonra bir boşluk kalıyor; ama o boşluk “hiçlik” gibi değil, daha çok insanı kendine baktıran bir ayna gibi.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.