Nietzsche Ağladığında, psikoloji ile felsefeyi aynı masada buluşturan çok katmanlı bir roman. Irvin D. Yalom kitabı yazarken gerçek tarihî karakterleri kurgu içinde yeniden yorumluyor: Friedrich Nietzsche, Josef Breuer ve dolaylı olarak Sigmund Freud gibi isimler hikâyenin merkezinde yer alıyor.
Kitabın en güçlü tarafı, “doktor-hasta” ilişkisinin zamanla tersine dönmesi. Başta Breuer, Nietzsche’yi tedavi etmeye çalışan kişi gibi görünürken, ilerledikçe aslında kendi boşluklarıyla yüzleşen kişinin Breuer olduğu ortaya çıkıyor. Bu yüzden kitap yalnızca bir roman değil; insanın kendine karşı dürüst olmasının ne kadar zor olduğunu anlatan psikolojik bir yüzleşme.
Nietzsche’nin yalnızlığı, gururu ve insanlardan uzak duruşu çok etkileyici işlenmiş. Özellikle şu düşünce kitabın ruhunu taşıyor:
İnsan bazen hastalığından değil, hayatının anlamsızlığından yorulur.
Yalom’un dili ağır felsefe kitapları gibi değil; düşünsel derinliği var ama akıcı ilerliyor. Bu yüzden felsefeye uzak biri bile kitabı okuyabiliyor. Ancak bazı bölümlerde uzun diyaloglar ve içsel çözümlemeler olduğu için hızlı tüketilen bir roman havasında değil; sindirerek okununca daha çok etki bırakıyor.
Kitap genel olarak:
* yalnızlık,
* ölüm korkusu,
* sevgi eksikliği,
* insanın kendini kandırması,
* hayatın anlamı
gibi temaları sorgulatıyor.
Özellikle hayatında kırılma döneminden geçen insanlar üzerinde daha güçlü etki bırakabiliyor. Çünkü romanın asıl meselesi “Nietzsche neden ağladı?” değil; aslında “insan ne zaman gerçekten kendisiyle yüzleşir?” sorusu.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.