Korkunç Yıllar yalnızca bir savaş romanı değil; aynı zamanda sürgünün, aidiyet kaybının ve insan ruhunun parçalanışının anlatıldığı çok derin bir eser. Kitabı bitirdiğimde beni en çok etkileyen şeylerden biri ise anlatılanların yalnızca kurgu olmamasıydı. Çünkü Cengiz Dağcı, romandaki acıların büyük kısmını gerçekten yaşamış bir yazar.
Dağcı’nın Sovyet ordusuna alınması, savaşın ortasında kalması, Almanlara esir düşmesi ve kamplarda yaşadığı ağır koşullar romandaki atmosferin neden bu kadar gerçek hissettirdiğini açıklıyor. Kitabı okurken bazı sahneler insanın gözünde canlanıyor; çünkü anlatılanlar sadece hayal edilmiş olaylar gibi durmuyor. Açlık, korku, çaresizlik ve sürekli hayatta kalma çabası satır aralarından taşarak okura geçiyor.
Romanın dili oldukça yalın olmasına rağmen etkisi çok büyük. Özellikle anlatıcının olayları günlük yazar gibi aktarması, her ayrıntının ince ince işlenmesi kitabı daha da çarpıcı hale getiriyor. Kamplardaki yaşam, insanların psikolojik çöküşü ve savaşın insanı içten içe tüketmesi o kadar gerçekçi anlatılmış ki okurken birçok yerde durup düşünme ihtiyacı hissettim.
Beni en çok etkileyen noktalardan biri ise anlatıcının hiçbir zaman tam anlamıyla kurtulamamasıydı. Ne Rus baskısından tamamen sıyrılabiliyor ne de Alman korkusunu üzerinden atabiliyor. Hayatta kalmaya çalışırken yavaş yavaş benliğini kaybediyor. Savaş sadece bedenleri değil, insanın ruhunu da yok ediyor.
Kitap boyunca Kırım’ın da ayrı bir karakter gibi işlendiğini hissediyoruz. Çünkü Kırım yalnızca bir toprak parçası değil; çocukluk, aidiyet, hafıza ve kimlik demek. Belki de bu yüzden romanın en ağır duygusu “yurtsuzluk.”
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.