Annem Öldü mü’deki o sessiz, tek taraflı anne-kız hesaplaşmasından sonra, Miras ile bu kez kolektif bir inkarın ve çürümenin tam ortasına düşüyoruz.
Hjorth, meseleyi sadece bir mülk paylaşımı davası olarak ele almıyor, mülkiyetin ötesinde "hakikatin mülkiyetini" kimin elinde tutacağını deşiyor. Bir yanda çocukluk travmasının ağırlığı altında ezilen ve sadece adalet ve görülmek isteyen Bergljot; diğer yanda ise konfor alanlarını, o yapay aile tablosunu bozmamak için ortak bir yalan etrafında birleşen kardeşler ve anne...
Kitapta kardeşler arasında örülen o pasif-agresif duvar, içten içe büyüyen haset ve ikiyüzlülük çok güzel anlatılmış. En az bunun kadar rahatsız edici olan bir diğer dinamik ise anne ile kız arasındaki o karanlık, adeta babanın sevgisi/gölgesi üzerinden yürüyen rekabet duygusu. Hjorth, aile bağlarının o sevgi dolu maskesini indirip altındaki ilkel ve bencil dürtüleri gösterirken canımızı acıtıyor; çünkü biliyoruz ki tüm bu patolojik ilişkilerin gerçek hayatta fazlasıyla karşılığı var.
"Sorun sadece haksızlığa uğramış olmak değil, uğradığın haksızlığın aile antlaşması gereği yok sayılmasıdır."
İnsanı yaralayan şey sadece geçmişte yaşananlar değil; o travmanın en yakınları tarafından önemsizleştirilmesi, mağdurun suçlu ilan edilmesi ve sırf düzen bozulmasın diye kolektif bir delirtme mekanizmasının işletilmesi.
Aile, sığındığımız güvenli bir liman mıdır, yoksa bireyin kendi hakikatini inşa edebilmek için ilk önce özgürleşmesi, gerekirse arkasına bakmadan kaçması gereken bir pranga mı?
Kritik bir not ve uyarı: Miras, çekirdeğinde aile içi istismar ve ensest travmasını barındıran bir roman. Hjorth bunu dramatik bir ajitasyonla yapmıyor. Geçmişinde benzer taciz, istismar veya ağır aile içi şiddet öyküsü olan okurlar için fazlasıyla tetikleyici sahneler ve sorgulamalar barındırıyor. Okurken zihnen bu sarsıntıya hazırlıklı olmak şart.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.