bireyin kendinden kaçışı
“Şiddetin bir sorun değil, bir anlatı biçimi hâline geldiği çağımızda, biz nereye savrulduk? Her geçen gün “Daha ne olabilir?” dedikçe, daha kötüsüyle yüzleşiyoruz. Şiddet haberlerine her gün yenileri ekleniyor. Ve biz artık şaşırmıyoruz. Tepkimiz az, belleğimiz kısa. Toplum olarak öylesine bir suskunluk girdabına girdik ki, şiddetin sesi bizim sessizliğimizi bastırıyor. Alışıyoruz, tepkisizleşiyoruz, susuyoruz. Artık her şey içselleştirilmiş: korku, itaat, kolaycılık, suskunluk. Peki neden? Neden toplumsal olarak böylesine kolay kabulleniyoruz olup biteni? Neden eleştirmek, itiraz etmek bile artık sistemin bir parçası gibi? Bu kadar içselleştirilmiş kötülük karşısında, iyi olanın sesi neden bu kadar cılız kaldı? Nasıl oldu da bu kadar hızlı bir şekilde mevcut düzeni kabullendik ve alıştık?
” insanın, alıştığı kötülüğü artık “normal” sanmaya başlamasını anlatıyor.Çürüme bazen bir suç değil, uzun süre sessiz kalmanın sonucudur. Ve toplum dediğimiz yapı, çoğu zaman kendi çöküşünü alkışlayarak izler.
liyakatsizliğin, suskunluğun, adaletsizliğin ve çıkar ilişkilerinin nasıl sistematik hâle geldiğini gösteriyor. İnsanlar artık doğru olanı savunmuyor; sadece kendilerine dokunmayan kötülüklerle yaşamayı öğreniyor. Bu da toplumun vicdanını yavaş yavaş öldürüyor. Çünkü modern insan, ahlaktan çok konforunu korumaya çalışıyor. Herkes “iyi biri” olmak istiyor ama kimse bedel ödemek istemiyor. İşte sosyal çürüme tam burada başlıyor.öğrenilmiş çaresizliğin ve kolektif yorgunluğun anatomisini çıkarıyor. İnsan sürekli haksızlık gördüğünde bir noktadan sonra tepki vermemeyi öğreniyor. Sessizlik bir savunma mekanizmasına dönüşüyor.İnsan, zamanla kendi acısına bile yabancılaşıyor. Toplum depresif bir organizmaya dönüşüyor; herkes mutsuz ama kimse nedenini gerçekten konuşmuyor. Çünkü çoğu insan gerçeği değiştirmekten çok, gerçeğe alışmayı seçiyor.
“İnsan gerçekten özgür mü, yoksa sadece sisteme uyum sağlayan bir varlık mı?” sorusunu hissettiriyor. Özellikle modern çağın insanı, düşünmeyi bıraktıkça daha kolay yönetilebilir hâle geliyor. İnsanlar artık hakikati değil, kendilerini rahatlatacak yalanları seviyor. Çünkü gerçek çoğu zaman vicdan ister; vicdan ise konforu bozar.
Toplum artık kötülüğe şaşırmıyor.
Sadece sıra kendisine gelsin istemiyor.
kitap bir eleştiriden çok aynaya benziyor. Okurken bazı cümleler insana başkalarını değil, kendi sessizliklerini düşündürüyor.
Lafı sokarcasına söylersek:
“Bu çağda insanlar dürüst insan aramıyor; kendilerine zarar vermeyecek kadar ahlaklı insanlar arıyor.”
Çünkü artık erdem bile çıkar ilişkilerinin içine sıkışmış durumda.
Bir başka yerden bakınca kitap şunu söylüyor gibi:
“Toplum çökmeye başladığında önce binalar değil, insanların birbirine olan inancı yıkılır.”
Ve belki de en ağır gerçek şu:
Bugün çoğu insan kötülüğün tarafında olduğu için değil, iyiliğin yanında duracak cesareti olmadığı için çürümüş durumda.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.