Selam kitap dostlarım…
Bugün sizlere Ne Yola Çıkabildim Ne de Yoldan kitabı ile geldim.
Bazı kitaplar vardır; okunmaz, hissedilir…
Bazılarıysa insanın içine bir çöl sessizliği gibi çöker. İşte bu kitap tam olarak öyleydi.
Roman, iki farklı zamanın, iki ayrı kaderin ve birbirine görünmez bağlarla tutunmuş ruhların hikâyesini anlatıyor.
Bir yanda Hicaz çöllerinden yıllar sonra ata toprağı Ahlat’a dönen Kamil Bey, Leyla Hanım, Baybars ve Ertuğrul…
Diğer yanda gurbetin, özlemin ve acının ortasında yaşamaya çalışan Emine ile Sedat…
Yazarın dili şiir gibi akıyor.
Sade ama derin…
Her cümle insanın içine ağır ağır işliyor.
Sayfalar ilerledikçe kendinizi bazen bir mağaranın soğuk duvarında, bazen çöl rüzgârında, bazen de bir annenin susturamadığı yasının içinde buluyorsunuz.
Her bölüm başındaki alıntılar ise kitaba ayrı bir ruh katmış.
Sanki hikâyeden önce kalbinize küçük bir sır bırakıyor.
Baybars’ın karanlıkla, korkularıyla ve kaderiyle olan savaşı…
Sedat ile Emine’nin ölüm ve yaşam arasındaki ince çizgide savrulan hayatları…
Ve bütün bu hikâyelerin ateş, su, sır ve kader etrafında birbirine mühürlenişi…
Bazı satırlar vardı ki insanın içine işliyor:
“Biz de bazen öyle bir yere evriliriz ki;
ne yola çıkabiliriz,
ne de yoldan dönebiliriz…”
Kitabı okurken geçmiş ile bugün arasında görünmez bir kapı açılıyor sanki.
Asırlar birbirine karışıyor, acılar aynı gökyüzünde yankılanıyor.
Bir mağaranın taşında, bir annenin duasında, bir çocuğun korkusunda aynı kaderin izi hissediliyor.
Ben bu kitabı yalnızca bir roman olarak değil; özlem, kader, kayıp ve insan ruhunun imtihanı olarak okudum.
Eğer şiirsel anlatımları seviyorsanız,
satırların arasında kaybolmayı seviyorsanız
ve size yalnızca hikâye değil his bırakan kitaplar arıyorsanız,
bu kitapla mutlaka tanışın derim…
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.