İnsan geçmişini unutursa gerçekten kendisi olarak kalabilir mi?
Gün Olur Asra Bedel kitabı, bana göre insanın sadece geçmişini değil, ruhunu da anlatan kitaplardan biri. Okurken bazı sayfalarda olayları değil, insanların içindeki sessizliği okuyor gibi hissettim. Özellikle Yedigey’in o uzun yolculuğu boyunca taşıdığı sadakat duygusu çok etkileyiciydi. Çünkü artık insanların birbirine verdiği sözleri bu kadar önemsemediği bir zamanda, onun vefası bana eski zamanlardan kalmış bir şey gibi geldi.Yedigey’in arkadaşına verdiği sözü tutmak için çıktığı yol da aslında bana insanın geçmişine ve değerlerine sahip çıkma çabasını anlattı.
Kitaptaki bozkır tasvirleri çok güçlüydü; sanki insan ne kadar kalabalığın içinde yaşarsa yaşasın, içinde hep biraz yalnız kalıyor. Kitaptaki “mankurt” hikâyesi ise uzun süre aklımdan çıkmadı. İnsan hafızasını kaybedince sadece geçmişini değil, vicdanını ve kim olduğunu da kaybediyor gibi geldi bana. Bence kitapta anlatılmak istenen en güçlü şeylerden biri buydu. Mankurt hikâyesinde durup düşündüm. İnsan geçmişini unutursa gerçekten kendisi olarak kalabilir mi? Kitap bunu doğrudan söylemiyor ama insanın içine böyle ağır bir soru bırakıyor.
Bazı bölümlerde zaman durmuş gibiydi. Tren sesleri, yollar, hatıralar… Hepsi birlikte insana garip bir hüzün hissettiriyor. Kitabı bitirdiğimde olaylardan çok, içimde kalan duyguyu düşündüm. Bana göre bu romanın en güçlü yanı da bu: bağırmadan etkiliyor insanı.
·
118 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.