Babasının ölümüyle yüzleşmek zorunda kalan bir adamın içsel hesaplaşması… Yazarın otobiyografik anı tarzında yazdığı bir kitap Bahçıvan ve Ölüm. Ölümün gerçekçiliğini bize sonuna kadar hissettiriyor.
Yazar babasıyla yazarak vedalaşıyor; ben daha iyi bir veda mektubu okumadım. “Sonu sözcüklere dönüştürüyordum, onu daha katlanır kılmak için.”
Bu kitap benim içimde ayrı bir yere yerleşti, unutmayacağım.
“... rüyada gördüğümüz insanlar bizden daha fazla / ama onlar hiç yer kaplamaz.”
“Hastanın yanına uzanmakta, onun yatay dünyasına dahil olmakta doğal, içten gelen bir dayanışma var. Sağlıklı kişinin daima yukarıdan bakan (üstten bakan her bakış az çok otoriterdir) dik duruşunu terk etmek, yatanla eşitlenmek, ondan artık esirgenen dikeyliği paylaşmak.”
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.