İKTT, 11 öyküden oluşan bir ilk kitap. Arka kapakta şöyle bir ifade var: ...okura yoğun, içten ve güçlü öyküler vaadediyor. Buna katılmam mümkün değil. Öyküler yüzeyseldi ve teknik anlamda -bazı öykülerde takdir ettiğim hamleler olsa da- dişe dokunur düzeyde değildi. Bu da güçlü olmadığı sonucunu doğurur. Genel manada yalnızlıkla sonuçlanmış ilişkilerle karşılaştım. Ancak nedenleriyle ilgili bir veriye ulaşamadım. Dolayısıyla genelgeçer yorumlar yapmak durumunda kaldım. "Yabancılaşma" gibi modernist romanın karakteristik özelliklerinden birinin de her kitaba serpiştirilmesine artık sinirleniyorum. Zira bu yolda dirsek çürütmüşlerin fark edecekleri üzere yabancılaşma, tesadüflerin yalnız bıraktığı ve biraz da duygusallaşan insanı temsil etmez. Şu açık ki burada yabancılaştığı söylenen bütün kişiler, bu eylemi bilinç dışı gerçekleştiriyor. Yani düşünsel yönü yok. Ortada bir tercih yok. Pasif isyan yok. Son dönemde örneğini çokça gördüğümüz için artık bazı konuların sertliği de kalmadı. İşlevsiz betimleme, olay ve detaylarla dolgu öykücülüğüne doğru son sürat koşuyoruz. Okur alıntılarıyla avunuyoruz fakat böyle yaparak geleceğe taşabilir miyiz? Anlatma kabiliyetine sahip, yaşadığı çevreye hakim bir yazarın kitabını okudum. Biraz öfkeliyim. Öfkem şahsi olarak yazara ya da kitaba yönelik değil. Bunları tartışamamamıza... Dilediğince yazmasın mı kimse? Yazsın. Ama diğerinden üstünmüş gibi de gösterilmeden. Prestijli ödüller alan kitaplardan pek de eksiği yok zira. Son dönemde tartışılan -metnin konusunu pek önemsemem- bir mevzu haline de gelen ve anlaşılır sadelikte yazılan "beyaz yakalı" öykülerden keyif alanlara öneririm.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.