SERİDE HEM EN SEVDİĞİM HEM DE EN AĞLADIĞIM KİTAP
Uyarı:SPOİ İÇERİR
Ben bu seride bölüm başlarında ve ara ara gökçen ve murathanın çocukluklarını okumayı çok seviyorum. Eğer karakterlerimizin tanışıklığı uzun zamana dayanıyorsa bir geçmiş bir günümüz şeklinde yazılmış sahneler bence karakterlere daha çok bağlanmamızı sağlıyor. Onun dışında emek karakterinin şehit olması beni çok üzdü ve ağlattı çünkü okuduğum diğer askeri kurgularda bölümde bir şehit varsa bölüm başlığı veya bölümün başındaki söz ölümle, vatanla,şehitlikle alakalı oluyor. Gökçen de ise 2 sayfa öncesinde espri yapan Emek bir bakmışız Kelime-i Şehâdet getiriyor... Hiç beklemediğim anda şehit olduğunu okudum
Ama şunu da söylemek istiyorum ki loressima sanırım ölüm sahnesi yazmayı pek sevmiyor çünkü diğer kitapların aksine loressima kitaplarında biri şehit düştüğünde veya öldüğünde biz bunu en fazla 3 sayfa boyunca okuyoruz. Bir de ölmesine üzülsem de bence şehit düşebilecek tek asker Emek'ti. Süleyman şehit olamazdı Aybüke var ( tam tersi de geçerli) Zülfikar şehit olamazdı Duru var, Barbaros şehit olamazdı Bilge var, murathan şehit olamazdı çünkü olduğu takdirde kitap biter. Timur şehit olamazdı çünkü lorenin okurlara tiMur için ayrı kitap çıkaracağına dair sözü vardı Timur şehit olsaydı bülbül kapanı var olamazdı. Loressima da sevdiği olmayan Emek'i şehit olarak yazdı. YORUM ÇOK UZUN OLDU BURAYA KADAR OKUDUYSANIZ Bİ BEĞENİNİZİ ALIRIM OKURLARR :))))))
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.