kalabalığın içindeki yalnızlık
Macondo’dan çıktıktan sonra bile kitabın o garip ve melankolik havası uzun süre üzerimde kaldı. Kitabı okurken bazen karakterlerin arasında kayboldum çünkü gerçekten aşırı fazla karakter vardı ve çoğunun isimleri birbirine çok benziyordu buda bazı sayfaları tekrar tekrar okumama sebep oldu. Özellikle sürekli aynı isimlerin tekrar etmesi bazı yerlerde de kafamı karıştırdı ama zaman geçtikçe bunun bilinçli olduğunu hissetmeye başladım. Sanki karakterler değişse bile kaderleri, yalnızlıkları ve yaşadıkları şeyler nesilden nesile tekrar ediyordu.
Bu kitap sadece Buendía ailesini anlatmıyor aslında. Yalnızlığı, insanın kendinden kaçışını, geçmişin insanın peşini nasıl bırakmadığını ve bazı kaderlerin yıllar boyunca tekrar ettiğini anlatıyor. Her karakterin içinde ayrı bir boşluk, ayrı bir kırgınlık vardı. Ve ne kadar kalabalık olsalar da hepsinin içinde tarifsiz bir yalnızlık hissediliyordu.
Gabriel García Márquez’in anlatımı o kadar etkileyiciydi ki bazı cümleleri okurken resmen durup düşündüm. Kitapta olağanüstü olaylar o kadar normal anlatılıyor ki bir süre sonra insan her şeyi mümkünmüş gibi okumaya başlıyor. Bence kitabı bu kadar özel yapan şeylerden biri de buydu; gerçeklikle hayalin birbirine karışması.
Bazı yerlerde olayları takip etmekte zorlandım ama buna rağmen kitabın bıraktığı his gerçekten bambaşkaydı. Özellikle kitabın atmosferi insanın içine yavaş yavaş işliyor. Okurken sanki zaman kavramını kaybediyorsun.
Ve sanırım beni en çok etkileyen şey şu oldu: Kitaptaki herkes bir şekilde sevilmek, anlaşılmak ya da ait hissetmek istiyordu ama çoğu bunu hiçbir zaman tam anlamıyla bulamadı. Bu yüzden kitap bittikten sonra içimde garip bir boşluk kaldı.
Bence Yüzyıllık Yalnızlık sadece okunan bir kitap değil; hissedilen, insanın zihninde uzun süre yaşamaya devam eden bir deneyim gibi.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.