Hız Çağında Parçalanan Ruh.
Andrey Voznesenski’nin 
Oza’sını okurken bende oluşan ilk his, bir şiir kitabı okumaktan çok modern insanın sinir sisteminin içine düşmek oldu. Kitabın “Dubna’da bir otel odasında bir komodin üzerinde bulunmuş bir not defterinden” diye başlaması bile daha ilk anda tekinsiz bir atmosfer kuruyor. Ben de kitaba Hotel California/40 Fingers şarkısı eşliğinde başladım ve bu deneyim tuhaf biçimde metnin ruhuyla birleşti. Çünkü Oza’da her şey geçici, yabancı ve yarı gerçek gibi hissettiriyor. Şiir adeta düz ilerlemiyor; kırılıyor, sıçrıyor, çarpıyor. Dil bazen bilinçli şekilde parçalanıyor, ritim bozuluyor, imgeler üst üste biniyor. Bu yüzden kitap bir anlatıdan çok zihinsel ve duygusal bir bombardıman gibi ilerliyor.
Beni en çok etkileyen şey ise Voznesenski’nin teknolojiyle kurduğu ilişki oldu. Oza’yı okurken meselenin “makine kötü” gibi basit bir karşıtlık olmadığını hissediyorum. Asıl mesele, insan ruhunun hız, sistem ve modern yaşam içinde giderek metalikleşmesi. Şiirin içinde aynı anda hem aşırı kırılgan bir duygusallık hem de soğuk, mekanik bir dünya hissi var. Bence kitabın en güçlü tarafı tam olarak bu çelişkiyi taşıyabilmesi. Bir yanda aşkın ve insanın iç dünyasının hassasiyeti, diğer yanda beton, gürültü, hız ve yabancılaşma… Sanki modern insanın iç dünyası şiire dönüştürülmüş gibi.
Oza klasik anlamda “güzel dizeler” sunan bir kitap değil. Hatta yer yer yorucu, düzensiz ve kaotik hissettirebilir. Ama tam da bu yüzden etkileyici. Çünkü Voznesenski bana göre şiiri bir estetik nesne olmaktan çıkarıp çağın ruhsal parçalanmasını taşıyan bir elektrik akımına dönüştürüyor. Bu kitap herkese hitap etmez; özellikle şiirde netlik, sakinlik ve düzen arayan biri için fazla sert gelebilir. Ama modern insanın iç sıkışmasını, yabancılaşmasını ve hız çağında bozulan ruh hâlini hissetmek isteyenler için çok güçlü bir deneyim.
Okur kalın...Alıntı
Andrey Voznesenski’nin Oza’sını okurken bende oluşan ilk his, bir şiir kitabı okumaktan çok modern insanın sinir sisteminin içine düşmek oldu. Kitabın “Dubna’da bir otel odasında bir komodin üzerinde bulunmuş bir not defterinden” diye başlaması bile daha ilk anda tekinsiz bir atmosfer kuruyor. Ben de kitaba Hotel California/40 Fingers şarkısı eşliğinde başladım ve bu deneyim tuhaf biçimde metnin ruhuyla birleşti. Çünkü Oza’da her şey geçici, yabancı ve yarı gerçek gibi hissettiriyor. Şiir adeta düz ilerlemiyor; kırılıyor, sıçrıyor, çarpıyor. Dil bazen bilinçli şekilde parçalanıyor, ritim bozuluyor, imgeler üst üste biniyor. Bu yüzden kitap bir anlatıdan çok zihinsel ve duygusal bir bombardıman gibi ilerliyor.
Beni en çok etkileyen şey ise Voznesenski’nin teknolojiyle kurduğu ilişki oldu. Oza’yı okurken meselenin “makine kötü” gibi basit bir karşıtlık olmadığını hissediyorum. Asıl mesele, insan ruhunun hız, sistem ve modern yaşam içinde giderek metalikleşmesi. Şiirin içinde aynı anda hem aşırı kırılgan bir duygusallık hem de soğuk, mekanik bir dünya hissi var. Bence kitabın en güçlü tarafı tam olarak bu çelişkiyi taşıyabilmesi. Bir yanda aşkın ve insanın iç dünyasının hassasiyeti, diğer yanda beton, gürültü, hız ve yabancılaşma… Sanki modern insanın iç dünyası şiire dönüştürülmüş gibi.
Oza klasik anlamda “güzel dizeler” sunan bir kitap değil. Hatta yer yer yorucu, düzensiz ve kaotik hissettirebilir. Ama tam da bu yüzden etkileyici. Çünkü Voznesenski bana göre şiiri bir estetik nesne olmaktan çıkarıp çağın ruhsal parçalanmasını taşıyan bir elektrik akımına dönüştürüyor. Bu kitap herkese hitap etmez; özellikle şiirde netlik, sakinlik ve düzen arayan biri için fazla sert gelebilir. Ama modern insanın iç sıkışmasını, yabancılaşmasını ve hız çağında bozulan ruh hâlini hissetmek isteyenler için çok güçlü bir deneyim.
Okur kalın...·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.