Kitap Adı: Yabancı
Yazar Adı: Albert Camus
Çeviri: Vedat Günyol
Sayfa Sayısı: 110
Kitap Türü: Roman
Değerli Okur, mayıs ayının son kitabını okudum ve sıra geldi yorumlamaya:
Kitap insanı bir yerden alıp başka bir yere koyup: “Bak bir de buradan bak…” diyen bir kitap.
Sarsıcı, sorgulayıcı, yer yer dehşet verici. Bu, başınızı yastığa koyup huzurla uyuyabileceğiniz bir kitap değil. Okurken insanın içini kemiriyor.
Annesinin ölümüne karşı kayıtsızlığı, sevgiyi sorgulayışı, evliliğe bakışı.
Her şey insanı rahatsız ediyor. Bazı yerlerde “Yok artık!” diyorsunuz. Bazı yerlerde yazarı silkelesiniz geliyor.
Kadınlara bakış açısı ise ayrıca öfkelendiriyor. Öyle cümleler var ki insanın içinden: “Kalemi bırak artık!” demek geliyor. Kadın haklarını savunasınız geliyor.
Ama kitabın garip gücü de burada başlıyor sanırım. Çünkü sadece kendi doğrularınızı okumuyorsunuz. Size yabancı olan bir zihnin içine giriyorsunuz.
Kitap sanki: “Öğren bunu. Şu an kabul etmesen bile, hayatın bir yerinde karşına çıkacak.” diyor.
Ve insan kitabı bitirmeden bile şunu hissediyor: Bazı kitaplar okunur, bazıları ise insanın içine yerleşir.
Altını çizdiğim bazı cümleler ise uzun süre insanın aklından çıkmıyor:
- “Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum.”
- “İnsan alışıyor her şeye.”
- “Yaşlı mıydı?” “Eh oldukça.”
- “Bir insanın ölmesi için yaşlı olması gerekmezdi.”
- “Marie bana beni sevip sevmediğimi sordu. Bunun bir anlamı olmadığını söyledim.”
- “Evlilik ciddi bir şeydir.” “Değildir.”
-“Hayatımı değiştirmem için hiçbir neden yoktu.”
- “Mutlu olup olmamamın pek önemi yoktu.”
Çünkü romanda aslında asıl “karakter” Meursault değil, toplumun kendisi.
*Mahkeme düzeni,
*ahlak beklentisi,
*yas ritüelleri,
*sevgi ve evlilik normları…
Hepsi birer görünmez karakter gibi hikâyenin içinde yer alıyor.
Meursault ise bu yapının içinde “uyumsuz” olduğu için görünür hale geliyor.
Bu kitap bittikten sonra insan dönüp kendine şunu soruyor:
Gerçekten yaşıyor muyum, yoksa sadece yaşıyormuş gibi mi yapıyorum? Aylin Özgür
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.