Bu kitap beni derinden yaraladı. Yazar, son derece zor ve hassas bir konuyu büyük bir ustalıkla ele alırken, okuru da sürekli sorgulamaya itiyor. Aile ilişkilerinin en karanlık, en kırılgan taraflarına dokunuyor; bunu yaparken de keskin bir kalemle, katman katman açılan bir anlatı sunuyor.
Kitap; travmayı, sessizliği, bastırılmış öfkeyi ve aidiyet duygusunun bedelini öyle incelikli bir şekilde işliyor ki, sayfalar ilerledikçe insan yalnızca karakterlerle değil, kendi geçmişiyle ve kendi ailesiyle de yüzleşmeye başlıyor.
Bu yüzleşme, benim en beğendiğim ama en zorlandığım kısımlardan biriydi. Okurken zaman zaman ara vermeme neden oldu diyebilirim. Bazı sayfalarda ilerleyemedim; sürekli bir yutkunma hissiyle, cümlelerin boğazımda düğümlendiğini hissettim. Sorunlar belki farklıydı ama kırgınlıkların dili aynıydı.
Miras, insanın en çok da “aile” denilen yerde nasıl yalnız bırakılabileceğini anlatıyor. Üstelik bunu büyük dramatik çıkışlarla değil, sessizliklerin arasına gizlenmiş küçük kırılmalarla yapıyor. Belki de kitabın bu kadar sarsıcı olmasının nedeni bu: Herşeyi fazlasıyla gerçek hissettiriyor.
Bazı kitaplar okunur ve biter; bazılarıysa insanın içinde uzun süre yaşamaya devam eder. Bu kitap, benim için ikinci gruba ait oldu. Kapağını kapattıktan sonra bile zihnimde susmayan cümleleri, içimde dolaşmaya devam eden bir ağırlığı kaldı.
·
194 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.