Ağladıkça okudum, okudukça ağladım..
Selima teyzeye, Meltem’e, Erkan’a ağladım.
Kendime, kardeşime, anneme de..
“İnsan karşısındakine ağlamaz; ona bakar, ona ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine ağlar” dı ya o hesap.
Yaralarımız, yalnızlıklarımız var hepimizin. Benim de yarama dokundu Meltem’in kimsesizliği, benim de boğazıma düğüm oldu Selime teyzenin yalnızlığı..
Ayy yalan dünya halbuki, annesini üzeni, yalnız bırakanı yaka paça sarssam kendine getirir miyim? Yoksa o da kendi yalnızlığında çaresiz midir?
“Ey Allahım ben hep kendime merhamet aradım; merhamet etmeyi neden aklıma bile getirmedin?”
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.