Yazar Margaret Atwood, 1984'te yazmaya başladığı romanı 1985'te yayımlamış.
Gilead rejiminin hakim olduğu bir dünya var. Nüfus, zehirli bir çevre nedeniyle azalmış. Hayatta kalan ve doğurma kapasitesine sahip olan kadınlar seçkin yöneticilerce alınıp Damızlık Kız olarak kullanılıyor. Bunun dini referansı da Yakup, iki karısı Rahel ve Lea ile iki cariyesinin İncil'deki öykü.
Anlatıcı kişi Fredinki'dir isim olarak. Zira her kadın ait olduğu erkeğin ismine ilgi zamiri - ki eki eklenerek tarif edilir.
Gleninki, Warreninki gibi. Onun anlattıklarından yaşananları görüyoruz. Önceki hayatını da anlattığı için yaşananların dramatikliği ve yeni dünyasının korkunçluğu daha iyi anlaşılıyor.
Damızlık kızlar, Kırmızı Merkez adında bir yerde toplanıyor, Kızıl Muhafızlar türü kişiler onların beynini yıkıyor. Kadınlar eski kimliklerini ve hayatlarını reddedip düzene uymayı kader telakki ediyor o eğitim sürecinin sonunda.
Bir dairede oturup ellerinde şok tabancaları olan Teyzeler gözetiminde yaşıyorlar. Kurallara uymayanlara ise çok ağır cezalar veriliyor.
Kadınlar ikincil varlıklar değil, insan türünü de devam ettiren ilginç ve önemli varlıklardır. Kadına karşı yapılan her kötülük insanlığa yapılmıştır. Kadınların üzerinde denetim, her baskıcı rejimin bir özelliği olmuştur diyor yazar.
Ayrıca kitap, "din karşıtı" değil. Dinin, tiranlık için bir bahane olarak kullanılmasına karşı; bu da bambaşka bir şey" demeyi de ihmal etmiyor.
Yazar tanıklık edebiyatı dediği bir edebi biçimle yaşadığı dünyaya dair tespitlerinin olduğu bir roman yazmış.
Başta biraz sarsıcı ve ürkütücü olsa da dünyanın her yerinde karşılaşılabilen bir zihniyetin yansımalarını ifade ettiğini söyleyebiliriz.
Damızlık dört kızın yaşadıkları, teyzeler, komutanlar ve erkeklere dair feminist bir üstopya...
Başlarda biraz yavaş aktı ama ortalardan itibaren aktı. Güzel bir romandı. Üstüne çok konuşulacak karakterler ve olaylar var. Tavsiye ederim.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.