Yapayalnızım, ama bir kente yürüyen ordu gibiyim.
Kitabı okurken, Antoine Roquentin ile birlikte o tanıdık ve güvenli dünya algımızın nasıl yavaş yavaş paramparça olduğuna tanıklık etmek, aslında sarsıcı ama bir o kadar da kıymetli bir deneyim. Bir nesneye baktığımızda, ona yüklediğimiz isimlerin ve işlevlerin silinip gittiğini; geriye sadece varoluşun o saf, ham ve "fazlalık" hissi veren ağırlığının kaldığını fark ettiğimiz o anlarda, hayatın içine yerleştirdiğimiz tüm konforlu anlamların aslında ne kadar yapay olduğunu tüm çıplaklığıyla görüyoruz. Roquentin’in hissettiği o boğucu "bulantı", aslında insanı kendi varlığının çıplaklığıyla baş başa bırakan dev bir ayna; bu aynada her sözün, her jestin ve her tanıdık yüzün altındaki o derin yabancılaşmayı görüp irkilmemek elde değil. Ancak Sartre, bizi bu anlamsızlık çukurunda öylece tek başımıza bırakmak yerine, o boşluğun tam ortasında filizlenen yepyeni ve sarsıcı bir özgürlük ihtimalini fısıldıyor: Anlamın bize dışarıdan verilmediği, aksine onu tamamen kendi sancılarımızla, kendi seçimlerimizle bizim yarattığımız gerçeği. Bu yönüyle 
Bulantı , benim için sadece bir varoluş krizi değil, insanın kendi hikâyesini yazmaya başlamadan önce tüm sahte maskelerini ve düzen yanılsamalarını indirmesi gereken o zorunlu, sancılı ama kaçınılmaz uyanışın en sahici adı.
Kitapla kalın...
Bulantı , benim için sadece bir varoluş krizi değil, insanın kendi hikâyesini yazmaya başlamadan önce tüm sahte maskelerini ve düzen yanılsamalarını indirmesi gereken o zorunlu, sancılı ama kaçınılmaz uyanışın en sahici adı.
Kitapla kalın...·
252 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.