Bazı kitapları okurken karakteri anlamaya çalışırsın. Yeraltından Notlar'ı okurken ise karakterden çok kendimden rahatsız oldum.Çünkü Dostoyevski burada bir kahraman yazmıyor. Hatta sevilecek bir karakter de sunmuyor. Yeraltı Adamı çoğu zaman çelişkili, huzursuz, kırıcı ve yorucu biri. Ama tam da bu yüzden gerçek hissettiriyor.Kitap boyunca dikkatimi çeken şey, karakterin sürekli kendisiyle kavga etmesiydi. Bir yandan insanlara yaklaşmak istiyor, bir yandan onlardan nefret ediyor. Bir yandan anlaşılmak istiyor, bir yandan kimsenin onu anlamayacağına inanıyor. Sürekli düşünüyor, sorguluyor, kuruyor ama bütün bu düşünceler onu özgürleştirmek yerine daha da yalnızlaştırıyor.
Okurken bazı yerlerde Yeraltı Adamı'na kızdım. Ama sonra şunu fark ettim: İnsan bazen kendisine de kızıyor. Yanlış olduğunu bildiği halde aynı davranışları tekrar ediyor, mutlu olabileceği halde mutsuzluğu seçiyor, değişmek istediği halde değişmemek için bahaneler buluyor.Belki de kitabın en rahatsız edici tarafı bu. Yeraltı Adamı bize yabancı biri gibi görünmüyor. Daha çok içimizde susturmaya çalıştığımız bir ses gibi geliyor.
Dostoyevski'nin anlattığı şey yalnızlık değil sadece. İnsanın kendi zihninde kurduğu labirentte kaybolması. Düşünmenin, sorgulamanın ve her şeyi analiz etmenin bazen insanı hakikate değil, çıkmazlara götürebileceğini gösteriyor.Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey şu oldu:
İnsan gerçekten başkaları yüzünden mi mutsuz olur, yoksa bazen kendi kurduğu yeraltında yaşamayı mı seçer? Yeraltından Notlar benim için bir karakter hikâyesinden çok, insanın kendiyle olan savaşının hikâyesiydi. Ve sanırım bu yüzden üzerinden zaman geçse de etkisi kolay kolay silinecek bir kitap değil.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.