Hamnet: Bir Ölümün Bir Aileyi Nasıl Değiştirdiğinin RomanıAlıntı
Maggie O’Farrell’in Hamnet romanı ilk bakışta Shakespeare’i anlatıyormuş gibi görünse de aslında merkezine Shakespeare’i değil, bir annenin yasını ve bir çocuğun ölümünün aile üzerinde bıraktığı derin izleri koyuyor. Kitabın en etkileyici tarafı da tam olarak burada başlıyor. Çünkü bu roman büyük olaylardan çok insanların iç dünyasında kopan sessiz fırtınaları anlatıyor.
Kitap boyunca Shakespeare’in adı neredeyse hiç geçmiyor. O sadece “Latince öğretmeni”, “tiyatrocu” ya da “baba” olarak var oluyor. Yazar tüm odağı Agnes karakterine yöneltiyor. Ve bence kitabı unutulmaz yapan şey de Agnes’in ruhunu bize bu kadar güçlü hissettirebilmesi.
Agnes sıradan bir karakter değil. Doğayla iç içe yaşayan, bitkilerden şifalı karışımlar yapan, insanları sezgileriyle anlayabilen farklı bir kadın. Toplumdan uzak durmasına rağmen insanların ona ihtiyaç duyması oldukça etkileyici bir detaydı. Ancak romanın asıl kırılma noktası, Agnes’in kendi çocuğunu kurtaramaması ve bunun suçluluğunu yıllarca içinde taşıması oluyor.
Roman iki farklı zaman çizgisinde ilerliyor. Bir tarafta Agnes’in gençliği, Shakespeare’le tanışması ve evliliği anlatılırken; diğer tarafta çocuklarının hastalığı ve Hamnet’in ölümü işleniyor. Bu geçişler kitabın temposunu yavaşlatsa da duygusal yoğunluğu artırıyor.
Kitabın en güçlü tarafı kesinlikle atmosferi. 16. yüzyıl İngilteresi, kasvetli hava, köy yaşamı, salgın korkusu ve insanların iç dünyası çok başarılı aktarılmış. Özellikle vebanın dünyaya yayılışını anlattığı bölüm bence romanın zirve noktalarından biriydi. Bir gemiden başlayan salgının insanlara ulaşmasını öyle gerçekçi anlatıyor ki okurken yalnızca bir roman değil, yaşayan bir tarih hissi oluşuyor.
Bunun yanında kitabın duygusal yönü oldukça ağır. Çünkü Hamnet olay odaklı değil, tamamen his odaklı bir roman. Yasın insanı nasıl değiştirdiğini, insanların acıyı farklı şekillerde yaşadığını çok güçlü bir şekilde gösteriyor. Agnes içine kapanırken baba karakterinin kaçmayı seçmesi aslında insanların aynı acıya bile farklı tepkiler verdiğini anlatıyor.
Tabii kitabın eleştirilecek yönleri de var. Öncelikle dili oldukça ağır ve yorucu. Özellikle hızlı ilerleyen romanları seven biriyseniz bu kitap sizi zorlayabilir. Ayrıca kitabın adından dolayı birçok kişi Shakespeare’i merkezde bekleyebilir fakat bu kitap Shakespeare romanı değil. Shakespeare burada yalnızca büyük trajedinin çevresinde duran bir figür.
Romanın temposu da oldukça yavaş. Bazı bölümlerde olay değil duygu anlatıldığı için ilerlemek zaman alıyor. Ancak sabrederseniz özellikle final kısmında romanın neden bu kadar övüldüğünü daha iyi anlıyorsunuz.
Benim kitapta en çok etkilendiğim nokta ise şu oldu: İnsanların yas tutma biçimleri birbirinden tamamen farklı olabilir. Kimisi acının içine gömülür, kimisi kaçmayı seçer, kimisi ise acısını bir sanata dönüştürür. Kitap bunu çok güçlü anlatıyor.
Ayrıca roman bize hayatın ne kadar kırılgan olduğunu da gösteriyor. Her şey normal giderken bir anda yaşanan bir kayıp bütün hayatı değiştirebilir. Hamnet tam olarak bu kırılma anının romanı.
Kitaptan çıkardığım bir diğer önemli düşünce ise eşlerin birbirinin hayatına dokunmasının ne kadar değerli olduğu oldu. Agnes’in eşinin içindeki potansiyeli fark edip ona yol açması aslında büyük bir sanatçının doğuşuna da zemin hazırlıyor. Bu detay bana göre romanın en ince ve en etkileyici taraflarından biriydi.
Kısacası Hamnet, yalnızca bir çocuğun ölümünü değil; kaybın insan ruhunda bıraktığı izi, aile bağlarını, yasın farklı yüzlerini ve sanatın bazen büyük acılardan doğduğunu anlatan çok güçlü bir roman. Ağır ilerleyen ama sabredildiğinde insanın içinde derin bir iz bırakan eserlerden biri.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.