Kitaptaki ana duygu; amansız, arsız ve boş bir umut içerisinde geçen hayatın anlamsızlığı karşısında heba olmuş ve insanlar içinde yalnız kalmış bir yaşamın üzüntüsü diyebiliriz.
Drogo’un yaşamı boyunca beklediği, uğruna tüm yaşamını feda ettiği an gelmiştir ama artık kendisi varolamamıştır.
Şu paragraf belki de bende en derin sarsıcı etkiyi bıraktı: “Haydi biraz cesaret Drogo, bu senin son kâğıdın, ölümün karşısına bir asker gibi çık ki, hiç olmazsa kandırılmış yaşamın güzel bitsin. Kaderden intikamını al, kimse sana kahraman ya da buna benzer bir şey demeyecek ama işte tam da bunun için böyle yapmaya değer. Gölgenin sınırını, resmi geçitteymiş gibi dimdik, kararlı bir adımla aş, hatta becerebilirsen gülümse. Sonuçta vicdanın çok rahatsız değil ve Tanrı seni affedecektir.” Syf-230
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.