Rövşen Abdullaoğlu
Yazarın dili ve anlatımı öylesine güçlü ki, karakterlerin acılarını, umutlarını ve suskunluklarını yalnızca okumuyor; adeta onların yanında yürüyorsunuz. En beğendiğim yönlerinden biri de, hikâye boyunca bırakılan hiçbir ayrıntının tesadüf olmamasıydı. İlk sayfalarda zihninizde oluşan her soru, zamanı geldiğinde yerini buluyor ve parçalar kusursuz bir şekilde birleşiyor.
Bu kitap sadece bir hikâye anlatmıyor; insan ruhunun en derin yaralarına dokunuyor.
Annesini kaybeden bir çocuğun eksik büyüyen yanlarını,
Eşini kaybeden insanların hayata yeniden tutunma mücadelesini,
Sevginin gerçekten her engeli aşıp aşamayacağını,
Dil, din ve mezhep farklılıklarının aşk karşısındaki yerini,
Srebrenitsa’nın yıllar geçse de kapanmayan yaralarını,
Kan bağı olmadan da bir insanı evlat gibi sevmenin mümkün olup olmadığını,
Ve geçmişe dönüp bakıldığında pişmanlıkların neyi değiştirebildiğini sorgulatıyor.
Kitabın en özel karakteri ise hiç şüphesiz Emin. Bazı insanlar gerçek hayatta karşımıza çıkmaz; ama keşke çıksa diye düşünürüz. Emin tam da öyle biri. Onu okurken insan, iyiliğin hâlâ mümkün olduğuna inanmak istiyor.
Bu kitap bana bir şeyi hatırlattı: Hayat bazen bizi farklı raylara savursa da, insanı insan yapan şey; kaybettiklerine rağmen sevmeye devam edebilmesi.
Bazı kitaplar bittiğinde rafa kaldırılır. Bazıları ise kalbinizde kendine bir yer açar. Raylara Yatan Adam, uzun süre benimle kalacak kitaplardan biri oldu.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.