“Bu kitap bana şunu öğretti: Bazı insanlar yıldızlar gibidir… ışıkları bize yakın gelir ama kendileri hep ulaşılmazdır.”
Yere Yakın Yıldızlara Uzak, insanın içindeki kırgınlıkları, yarım kalmışlıkları, sessiz çığlıkları ve büyürken kaybettiklerini anlatan duygusal bir roman.Kitap, hem bir iç yolculuk hem de bir “kendini bulma” hikâyesi gibi akıyor.Karakterlerin yaşadığı duygular o kadar gerçek ki, okurken kendi yaralarını da görüyorsun.
“İnsan bazen en çok kendi kalbine yabancı oluyor.”
“Yakın sandığım herkes aslında yıldızlar kadar uzaktaymış.”
“Büyümek, bazı hayallerin cenazesine gitmekmiş meğer.”
“Kalbim kırıldığında anladım… bazı acılar insanı öldürmez ama içinden bir şeyleri alıp götürür.”
Kitap, insanın kalabalıklar içinde bile nasıl yalnız kalabildiğini gösteriyor.Bu yalnızlık, sessiz ama çok derin.
“Yere Yakın Yıldızlara Uzak, benim için sadece bir roman değil; içimdeki sessiz yaraların yankısıydı.Bazı insanlar yıldızlar gibi… ışıkları kalbime dokunuyor ama kendileri hep uzak kalıyor.Ve ben anladım ki: Ulaşamadıklarımız da bizi büyütüyor.”