Bazı kadınlar anne olduktan sonra sadece hayatlarının değil, kimliklerinin de değiştiğini fark eder. Ama çoğu zaman bu dönüşümü konuşmaya bile fırsat bulamaz.
Bu kitap, anneliği “mükemmel görünmesi gereken” bir rol olmaktan çıkarıp daha gerçek bir yerden anlatıyor. Sürekli güçlü, sabırlı ve yetebilen biri olmak zorundaymış gibi hisseden kadınların iç sesine dokunan bir tarafı var. Özellikle anneliğin beraberinde getirdiği suçluluk hissi, tükenmişlik ve kişinin kendi benliğinden uzaklaşması üzerine düşündüren bölümleri beni en çok etkileyen kısımlar oldu.
Vanessa Bennett’in dili yargılayan değil, anlayan bir yerde duruyor. Kitap boyunca “doğru anne nasıl olunur?” sorusundan çok, “annelik sürecinde kadın kendini nasıl kaybetmez?” sorusunun peşinden gidiyor. Bu yüzden klasik ebeveynlik kitaplarından biraz ayrılıyor. Daha çok duyguların kökenine inmeye çalışan, psikolojik yönü ağır basan bir anlatımı var.
En sevdiğim taraflarından biri de anneliği tek bir duyguya sıkıştırmamasıydı. Çünkü burada her şey çok gerçek: yorulmak, bazen bunalmış hissetmek, eski kimliğini özlemek ama aynı zamanda sevginin dönüştürücü tarafını da yaşamak… Kitap tam olarak bu karmaşık duyguların arasında dolaşıyor.
Yer yer arketipler ve derinlik psikolojisine giren bölümler vardı. Açıkçası bazı kısımlar daha yavaş ilerledi ama kitabın genel hissi bence oldukça güçlüydü. Özellikle kadın kimliği ve toplumsal beklentiler üzerine düşündüren satırların altını sık sık çizdim.
Bu kitap bana şunu hissettirdi:
Bazen bir kadının en çok ihtiyaç duyduğu şey, ona ne yapması gerektiğini söyleyen bir ses değil; hissettiklerinin normal olduğunu hatırlatan bir cümle.
Kimlere tavsiye ederim?
• Annelik üzerine daha gerçek ve psikolojik bir anlatı arayanlara
• Kadın kimliği ve toplumsal roller üzerine düşünmeyi sevenlere
• Kendi duygularını anlamaya çalışan annelere
• “İyi anne” baskısının yarattığı yükü sorgulayanlara
Sence toplum, anneliği kadınlar için fazla kusursuz göstermiyor mu?
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.