Yargılanan Bir Suç Değil, Bir Yaşayış Biçimi
Albert Camus, sevdiğim yazarlardan biri ve Yabancı benim için sadece bir hikâye değil, insanın dünyaya ne kadar “uyumsuz” kalabileceğini anlatan çok sert bir yüzleşmeydi.
Kitabın başından itibaren Meursault’un dünyaya bakışı dikkat çekiyor. Annesinin ölümü, ilişkileri, günlük hayatı… Hiçbir şeye toplumun beklediği yoğun duygularla tepki vermiyor. Ne hissettiğinden çok, “gerçekte ne olduğu”yla ilgileniyor gibi. Ve bu durum onu giderek toplumun gözünde anlaşılmaz ve yabancı biri haline getiriyor.
Bence kitabın en güçlü tarafı da burada başlıyor: Meursault aslında bir cinayet işlediği için değil, “duygusuz” olduğu için yargılanıyor. Mahkeme sürecinde bile insanlar onun suçu kadar, hatta daha fazla, neden ağlamadığını, neden pişmanlık göstermediğini sorguluyor. Yani mesele suç değil; toplumun insanlardan beklediği anlam kalıpları.
Kitabı okurken sürekli şunu düşündüm: Bir insan gerçekten hissetmek zorunda mı, yoksa hissetmediği için de “yanlış” mı sayılıyor? Camus bu soruyu doğrudan sormuyor ama hissettiriyor.
Sonlara doğru Meursault’un kabul ettiği şey aslında çok ağır: hayatın bir anlamı yok ve bu anlamsızlıkla yüzleşmek insanı hem yalnız bırakıyor hem de garip bir özgürlük hissine sürüklüyor.
Bence Yabancı okunması kolay bir kitap değil ama etkisi uzun süre geçmeyen, insanın düşünce şeklini bile zorlayan bir eser. Bittikten sonra bile Meursault’un “yabancılığı” akılda kalıyor.
Romanın en önemli noktası:
Meursault bir cinayetten çok, toplumun dayattığı anlamlara uymadığı için cezalandırılıyor..
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.