İçimi eline aldı, bir güzel çitiledi, güneşe serdi, ruhumu havalandırdı bu kitap. Yüzümde sürekli bir gülümsemeyle okuyup bitirdim.
İngiltere’nin bitmek bilmez yağmurundan ve hastalıklardan bıkıp —kelimenin tam anlamıyla— pat diye Korfu Adası’na taşınan bir aile. Dul bir anne ve her biri birbirinden değişik dört çocuğunun sarı sıcak bir iklimde çiçeklenmesini okuyoruz.
Çiçek, böcek, güneş, deniz… Bu kitabı tarif etmek için bu kelimelerden yardım almadan yürümek mümkün değil.
Doğa bilimleri ansiklopedisinin bir çocuk tarafından müthiş bir merak ve sevecenlikle yeniden yazıldığını düşünün. Mandalina ağaçlarının altında kahvaltılar… Uykulu ağustosböceklerini seyir…Akılhırsızı servilerin altında uyku…Hüsnüyusuf çiçeklerinin arasında kaplumbağalar, gül böcekleri; üstümüzde albatroslar. Zarkanatlı sinekleri bile seviyorum, öyle tasasızım.
Ve kokusuyla, sesiyle, rengiyle; uzanıp tutuverecekmişim gibi gelen, okurken derimizin altına yerleşen tanıdık ve uzak duygu: çocukluk. Hani zamanın henüz saatlerle ölçülmediği… Günlerin bir amacının olmadığı… Bir şeylere hâlâ hayret edebilirken, büyülenirken, güzel şeyler hiç bitmeyecekmiş gibi gelirken. “Sanki sevdiklerim hayattalarken hâlâ.”
Nostaljik bir hüzünle hatırlamaktan bahsetmiyorum. Çocukluğu kayıp bir cennet gibi anlatmıyor çünkü Durrell. “Ah nerede o günler” hissinden çok, “dünya hâlâ ne kadar merak uyandırıcı bir yer” hissini eritip üstünüze bulaştırıyor.
Belki de diyorsunuz dünya hâlâ çocukluktaki gibi güzel, değişen yalnızca biziz. Ona daha tasasız, daha çıkarsız baksak, biz de gecenin kara derisini soyup altından renk renk, parlak yapıştırmaları görebiliriz belki.
Hemen ikinci cilde koşuyorum
·
244 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.