Cuniçiro Tanizaki’den okuduğum ilk kitap Musaşi Lordu’nun Gizli Yaşamı oldu. Çok şaşırdım. Hatta biraz irkildim. Biraz da “insan gerçekten sandığımız gibi mi?” diye düşündüm.
Tarihi roman diye başlayıp, sapkın bir aristokratın zihninin karanlık dehlizlerine giriyorsunuz. Üstelik bunu öyle edebi, öyle soğukkanlı bir dille yapıyor ki okurken hem hayran kalıyor hem de huzursuz oluyorsunuz. Tanizaki’nin olayı tam olarak bu zaten: rahatsız ederken büyülemek.
Altı hikâyeden oluşan bu kitapta gerçekler, fanteziler, itiraflar ve sözde tarihî belgeler iç içe geçiyor. Sengoku Dönemi’nin kaosu arka planda; entrika, savaş, bastırılmış arzular ve karanlık fanteziler ön planda. Musaşi Lordu’nun çocukluğundan itibaren ölüm ve cinsellikle kurduğu hastalıklı ilişki, onu bildiğimiz “bilge ve cesur” figürlerin çok ötesine taşıyor.
Okurken şunu düşündüm:
Hayranlık duyduğumuz insanların, hiç bilmediğimiz hangi karanlık kuyuları var?
Tanizaki bize şunu fısıldıyor:
İnsan ya tamamen iyi ya da tamamen kötü değildir. Bilgeler rezil olabilir, cesurlar zayıf düşebilir. Ve bazen en ürkütücü şey, buzdağının görünmeyen kısmıdır.
Gerilimi yüksek, tuhaflığı bol, zihni kurcalayan bir okuma oldu benim için. Ama Tanizaki ile ilk kez tanışacaksanız, belki daha “bilindik” eserleriyle başlamak iyi bir fikir olabilir. Çünkü bu kitap, Tanizaki’nin karanlık tarafını hiç saklamadan gösteriyor.
Ben sevdim. Hem de rahatsız olarak sevdim.
Merak edenlere gönül rahatlığıyla öneririm.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.