Zihnimin sınırlarında, daima, yazılabilecek en güzel romanlardan biri olarak hatırlayacağım “Gökyüzünde Nehirler Var”ı.
Kitabın edebî dili, arasında yıllar ve hatta asırlar olan hikayeleri bir su damlasıyla birbirine bağlaması çok etkileyiciydi, hayranlık uyandıracak derecede hem de.
Dünya var olduğu günden itibaren, belki sadece farklı olduğu için suçlu ilan edilerek zulüm görmemiş bir azınlık, bir kitle oldu mu acaba? Malesef zannetmiyorum.. Bu kitapta da sadece farklı oldukları için, bu farklılığın yanında ‘güçsüz’ oldukları için zulme -bence soykırıma- uğramış Ezidiler’in hikayesi üzerinde birleşen, Mezopotamya’nın en eski günlerine de uzanan üç ayrı hikaye işleniyor. Alakasız gibi görünen bu üç hikaye bir yerde birleşebiliyor mu, yoksa minik bir su damlasının hatıralarında ayrı ayrı mı yaşıyor? Sadece okuyucu bilebilir cevabı.
Nedenini bilmiyorum ama Elif Şafak okumaya uzun bir ara vermiştim. İyi ki bu kitabıyla tekrar okumaya başladım diyorum.
Ben kitabı okuyup, son sayfayı kapattıktan sonra, belki de asırlar öncesinden gelen bir su damlasının ıslattığı gözlerimle, Londra’yı, Mezopotamya’yı gidip görme arzusu duyacak kadar etkilendim kitaptan.
Duygu yüklü bu kitabı okumanızı çok tavsiye ediyorum.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.