İlk başladığımda Zülfü Livaneli'nin diğer kitaplarında olduğu gibi kendimi derin bir olay örgüsünün içinde bulmayı ummuştum. Ama beklediğim gibi olmadı. İstediğim olay akışını bulamadım. Özgürlüğü kısıtlanmış bir insanın duygularını okuyoruz. En çok etkilendiğim kısım Selim'in sırf eşi üzülmesin diye koğuşta mutlu olduklarını , kahkahalarla güldüklerini söylemesiydi. Aynı şeyi Leyla da Selim için yapıyordu. Maddi ve manevi birçok zorlukla uğraşmasına rağmen Selim'in derdine dert katmamak için her şeyin yolunda olduğunu söylemesi çok zarif bir hareketti. Aslında yaşadıkları zorlukları birbirlerine anlatabilirlerdi. Ama ikisi de biliyor ki birbirlerinin sorunlarını çözebilecek imkanlara sahip değiller. Bu karşılıklı iletişim benim çok hoşuma gitmişti. Gerçek bir ilişkide bireyler böyle davranmalı diye düşünüyorum. Herkesin birçok yükü var. Sevdiklerimize ve kendimize daha çok yük olmamak için bakış açımızı değiştirelim biraz. Hayat mutsuzluktan beslenmek için çok kısa. Tabiki her duyguyu hissedeceğiz ama hiçbir duygunun esiri olmayalım. Ne polyannacı olup hayattaki sorunları görmezden gelelim ne de güzel tüm duyguları bir kenara atıp sadece mutsuzluğun var olduğuna inanalım. Dengeyi sağlayabilmek dileğiyle...
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.