Bitti...
Aslında birkaç gündür son sayfalardaydım ama bir türlü bitirmek istemedim.
Çünkü bazı kitaplar meraktan hızlı okunur.
Bazıları ise insanın içine öyle yerleşir ki son sayfaya gelince yavaşlarsın.
İhtilal 4: Zefir benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Kitabı bitirdiğimde dönüp adına tekrar baktım.
Zefir...
Ne kadar sakin, ne kadar hafif bir isim gibi duruyor değil mi?
Ama sayfaların arasında sakinlikten çok; öfke, çaresizlik, kaybetme korkusu ve mücadele vardı.
Belki de bu yüzden ismi bana daha da anlamlı geldi.
Çünkü bazen en büyük fırtınalar sessiz başlayan bir rüzgârla gelir.
Zefir boyunca beni en çok etkileyen şey yaşanan olaylardan çok karakterlerin taşıdığı yük oldu.
Bazı bölümlerde kendimi nefesimi tutarak okurken buldum.
Tam her şey biraz olsun düzelecek derken yeni bir olayın içinde buldum kendimi.
Bir okur olarak sadece olanları okumadım...
Karakterlerin hissettiklerini de hissettim.
Özellikle Gurur...
Bu kitapta onu okumak bazen çok zordu.
Sevdiği insan için verdiği mücadeleyi, yaşadığı çaresizliği, içindeki öfkeyi ve intikam ateşini görmek insanın içini acıtıyor.
Bazı yerlerde ona hak verdim.
Bazı yerlerde durup düşünmesini istedim.
Ama en çok da hissettiklerini hissettim.
Ve sanırım beni bu seriye bağlayan şeylerden biri de bu.
Karakterler sadece okunmuyor.
Yaşanıyor.
Gurur ve Zeliha'nın bağı ise her şeye rağmen hayran kaldığım şeylerden biri olmaya devam etti.
Onca acının, karmaşanın ve fırtınanın içinde birbirlerine tutunmaları...
Birbirlerinden vazgeçmemeleri...
Belki de bu yüzden onlara veda etmek bu kadar zor geliyor.
Kitapla ilgili tek zorlandığım nokta smut sahnelerin fazlalığıydı.
Ben bu tarz sahnelerin daha geri planda olduğu hikâyeleri okumayı tercih eden bir okurum.
Yer yer beni rahatsız ettiği anlar oldu.
Ama buna rağmen karakterlere, olay örgüsüne ve açığa çıkan sırlara o kadar bağlandım ki bu durumu görmezden gelebildim.
Çünkü beni sayfalara bağlayan şey bu sahneler değil;
karakterlerin mücadelesi,
ortaya çıkan gerçekler,
cevabını beklediğim sorular
ve her kitapta biraz daha derinleşen hikâyeydi.
Şimdi önümde tek bir şey kaldı:
Beklemek...
Cevap bekleyen sorularla,
yarım kalan meraklarla,
çoktan kalbime yerleşmiş karakterlerle beklemek.
Final kitabı geldiğinde yeniden o dünyanın içine döneceğimi biliyorum.
Ama şimdilik...
Zefir'i bitirdim.
Ve ardında bıraktığı rüzgâr hâlâ dinmedi...
·
81 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.