#Tolstoy
#İnsanNeyleYaşar
#İşBankasıYayınları
“Tanrıyı seviyorum deyip de kardeşinden nefret eden yalancıdır çünkü gördüğü kardeşini sevmeyen görmediği tanrıyı sevemez..”
“Sahi sen ne için varsın”
________________________________
Merhaba arkadaşlarım 🪽
Bugün sizi sadece Rus edebiyatının değil, insanlık tarihinin en güçlü , en büyük miras kalemlerinden birine davet etmek istiyorum.
Tolstoy’un, zamanın tozlu raflarına inat, günümüzde dahi büyük ses getirmiş, yankı uyandırmış o dev esere :
“İNSAN NEYLE YAŞAR ?”
Tolstoy'un bu soruya 6 kısa öykü ile verdiği cevap ise halen daha tazeliğini ve geçerliliğini koruyorken;
Bazen bir sorunun ağırlığı, binlerce cevabın toplamından daha büyük oluyor..
Tolstoy, yaklaşık 150 yıl öncesinden bugüne bakarken aslında gözlerimizin ta içine odaklanıyor.. Sayfaları çevirirken !!
Elimizde telefonlar, zihnimizde gelecek kaygısı, cebimizde hırslarımızla bizlere şunu soruyor:
“SAHİ, SEN NE İÇİN VARSIN?”
Bu eser, içinde barındırdığı 6 kısa öykü ile bizlere, hiç bilmediğimiz mesajlar mı veriyor..
Yoo !!
Tam aksine, bildiğimiz ama yaşarken unuttuğumuz, kalbimizin ücra köşelerine ittiğimiz, körelttiğimiz, hatta ve hatta yok ettiğimiz o saf değerleri hatırlatıyor..
Sevgiden, merhametten , insanlıktan ,vicdandan , barıştan, kardeşlikten ,dayanışmadan, birlik beraberlikten, şükürden, kanaatten, insanı insan yapan hayatı güzelleştiren erdemlerden ve fazlasından bahsediyor bizlere..
Bu öyle bir eser ki .. Oturup, sıkılmadan bir günde bitireceğiniz kadar akıcı fakat buna karşın bir o kadar da kitabın kapağını kapattığınızda çok şey öğreneceğiniz, derinliğindeki o etkiyi ise bir ömür boyu üzerinizde taşıyacağınız bir şaheser , bir baş yapıt bu..
Tolstoy ; o hepimizin bildiği ,hepimizin hayatında yeri olan ,en azından olması gereken bu manevi kavramları - değerleri birbirinden güzel 6 farklı öykü ile harmanlayıp birleştirirken anlatımında :
Ve bundan seneler seneler önce, sesi günümüze kadar süre gelen Tolstoy; haykırarak demiş ki “insan Ne ile Yaşar”..
Peki; kemdimizde dâhil , hepimiz bu soruyu sormuyor muyuz zaten.. Dünden bugüne, bugünden yarına / yarınlarımıza dek..
Tolstoy;
Paranın, makamın veya bitmek bilmeyen "daha fazlası" hırsının insanı yaşatmadığını, aksine eksilttiğini yüzümüze çarpıyor. Satır aralarındaki o içsel yolculuk ile birlikte ..
Kitaba ismini veren , ilk öyküde yanıtlanan o cevapta olduğu gibi;
“İnsanın içinde ne olduğu”
“İnsana neyin verildiği”
“İnsanın neyle yaşadığı/na” dair o mucizevi keşif ile birlikte..
"Tanrıyı seviyorum deyip de kardeşinden nefret eden yalancıdır. Çünkü gördüğü kardeşini sevmeyen, görmediği Tanrıyı sevemez."
Bu cümle, kitabın sadece bir önsözü değil, en az kalbimiz kadar ,hayatın anahtarıdır da aynı zamanda
Eğer yanımızdaki / yakınımızdaki insanın acısını hissetmiyorsak / görmüyorsak / anlamıyorsak değerlerimizden bahsetmek özde değil, dildedir sadece.. Öyle değil mi ??
Hepimiz hayatımıza anlam katacak o büyük "şeyi" arıyoruz. Kimimiz güçte, kimimiz servette, kimimiz ise sadece hayatta kalma mücadelesinde...
Fakat Tolstoy bize şunu öğretiyor:
Bakış açın senin katmanlı yelpazendir, kaderindir , ufkundur .. Aynı gökyüzüne bakıp karanlığı görenle, yıldızları fark eden arasındaki fark, ruhunun derinliğindedir
Kitabı kapattığınızda, sadece bir Rus klasiği okumuş olmayacaksınız. Belki bir komşunuza daha farklı bakacak, belki elinizdeki bir lokmanın şükrünü bileceksiniz, belki de kendinize ben neleri unuttum diye soracaksınız..
Bazı soruların cevabını kendi içimizde veremezsek bakış açımızı düzeltemezsek / değiştirmezsek, "hayata anlam katma" noktasında takılıp kalmaz mıyız !?
Bundan dolayıdır ki bazen cevabı bulmak için önce doğru soruyu sormak gerekir:
Sahi, sizce insan neyle yaşar
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.