Bu kitap bende öyle bir iz bıraktı ki, sayfaları çevirdikçe sadece bir hikâye okumadım; sabrın, tevekkülün ve insanın iç dünyasındaki yolculuğun satır aralarına misafir oldum.
Fatih Duman'ın kalemi, insanı yormadan derinlere çekiyor. Özellikle Somuncu Baba'nın hayatını okurken bazen bir nasihat dinliyormuş gibi, bazen de kendi nefsimle baş başa kalmışım gibi hissettim. Kitabın en güzel taraflarından biri, maneviyatı kuru bilgilerle değil; yaşanmışlıklarla, hissiyatla ve samimi bir üslupla anlatmasıydı.
Bazı kitaplar okunur ve biter. Bazıları ise bittiğinde insanın içinde yaşamaya devam eder. Bu kitap benim için ikinci gruba girdi. Kapağını kapattığımda aklımda sadece bir hikâye değil; "görmek için göz gerekmez" sözünün manası kaldı.
Bazen bir kitap okunmaz; kalbe sessizce işlenir. Bu eser de benim için tam olarak öyleydi.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.