Yazarın dili ve üslubu çok güzel çünkü olayı orada kayıt alan bir kamera imiş gibi aksediyor ve bu yalın anlatım okuyucuyu hic sıkmıyor aksine daha da içine çekiyor sanki okuyucuyla ve yuz yıl sonrasiyla konuşuyormuş gibi.ahmet mihtat efendinin dediği gibi belki bir gün insanlık milliyet yüzünden birbirini aşılamayi bırakır