Yaban Mersini Toplayıcıları #okudumbitti
Ben hâlâ içimde bir yerlerde o yaban mersini tarlalarının kokusunu taşıyorum… Yazardan okuduğum ilk kitaptı ve gösterişe kaçmadan, sessizce ama tam kalbe basarak anlatıyor.
Hikâye bir kayıpla başlıyor; dört yaşındaki Ruthie’nin bir yaz sabahı ortadan kaybolmasıyla. Ama asıl vurucu olan, kaybolan çocuğun ardından geride kalanların yavaş yavaş nasıl değiştiği… Joe’nun içini kemiren “ben mi sebep oldum?” hissi, yıllar geçse de eskimeyen bir suçluluğa dönüşüyor. Okurken Joe’ya bazen sarılmak, bazen “yeter artık kendini böyle cezalandırma” demek istedim.
Diğer tarafta Norma var: Her şeyi “tamam” gibi görünen ama içinde bir şeylerin sürekli eksik kaldığı bir hayat… Onun bölümlerinde de sürekli bir huzursuzluk dolaşıyor; sanki zihninin bir köşesinde kapısı kapalı bir oda var ve anahtarını bulmaya çalışıyor. İşin en güzel yanı, yazar bunu büyük büyük açıklamalarla değil; küçük sezgilerle, rüyalarla, suskunluklarla örüyor. Bence romanın gücü de duyguyu bağırmadan hissettirmesinde.
Kitabı sadece “kayıp bir çocuk” hikâyesi diye okumak mümkün değil. Aidiyet, kimlik, köklerinden koparılma ve bir halkın sessizleştirilen tarafı… Hepsi, karakterlerin hayatına usul usul sızarak anlatılıyor. Ben özellikle yerli bir ailenin yaşadıklarının arka planda “ders verir gibi” değil de hayatın doğal bir gerçeği gibi akmasına çok vuruldum. Bu da hikâyeyi daha gerçek, daha can yakıcı kılıyor.
Bazı yaralar kapanmıyor; sadece insan o yarayla yaşamayı öğreniyor. Ve bazı gerçekler, ne kadar geç kalınsa da insanın içine bir ışık gibi düşebiliyor. Bu kitabın bıraktığı his tam olarak buydu bende…
Eğer sakin ama güçlü, duygusu uzun süre üzerinizde kalan romanları seviyorsanız; “Yaban Mersini Toplayıcıları”nı listenize yazın derim. Ben yazarın kalemine bayıldım, başka kitaplarını da kesin okuyacağım.
@beyazbaykusyayinlari
@kitap_pinari_35
#yabanmersinitoplayıcıları #amandapeters #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.