Sahneye çıkan ilk Müslüman Türk kadın.
Osman Balcıgil’in kalemine hayran olmamak elde değil. Biyografi kitapları okumayı sevenler için hem akıcı hem de yalın bir dili var. Yazar, anlattığı kişinin hayatıyla yetinmiyor; o dönemin tarihi olaylarına, toplumsal yaşamına, örf ve âdetlerine ve önemli şahsiyetlerine de geniş yer veriyor. Velhasıl sadece bir insanın biyografisini değil, o dönemi de okuyoruz.
Afife Jale, tiyatroya âşık bir kızdı. Küçük yaşlardan itibaren dedesiyle tiyatroya gitmeye başlamasıyla içinde sönmeyen bir tutku yeşerdi. Ancak o yıllarda Müslüman bir kadının sahneye çıkması neredeyse imkânsızdı. Yasaklar, dışlamalar ve engellerle dolu bir mücadeleyle karşılaştı. Bu sürekli talihsizlikler sonunda beynine hançer saplanmış gibi şiddetli baş ağrıları başladı. Hiçbir ilaç çare olmayınca doktoru ona morfin verdi. Ne yazık ki morfin kısa sürede onu bağımlı yaptı. Üstelik bu ilacı uygulayan doktor, Afife’nin çaresizliğinden faydalanmaya kalkıştı.
En üzücü olanı ise babası Hidayet Bey’in tavrıydı. Kızının oyuncu olmasını kesinlikle istemiyordu. Ona sert bir şart koştu: “Ya tiyatroyu bırak ya da evi terk et.” Sonunda hem kızını hem de eşini evden kovdu. O dönemde ki baskı çok güçlü olsa da bir babanın kızına bu kadar kolay terk etmesi yürek burkuyordu.
Hayatının en güzel yanı ise aynı kaderi paylaşan bir eş bulmasıydı. Selahattin Bey de “çalgıcı” diye ailesi tarafından dışlanmıştı. Kader onları bir araya getirdi ve Afife’ye hem destek hem de yoldaş oldu.
Afife Jale, sadece bir tiyatro oyuncusu değildi; Darülbedayi’de verdiği mücadeleyle, isim değiştirerek sahneye çıkmasıyla ve tüm zorluklara rağmen pes etmeyişiyle Türk tiyatro tarihine adını yazdırmıştı Afife Jale .
Kitabın son satılarını okumak o kadar güçleşti ki nefesim kesildi sandım. Neden unutuldun sen Afife Jale neden ?
Okuyun, okutun, okutturun.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.