Sıradan okurlar kaybolsun yoksa omuz atarım sizlere/yeraltı adamı1000Kitap
1000Kitap'taki o entel güruhun sayfalarca "varoluşçuluk, hiçlik, toplumsal yabancılaşma" diye gevelediği, süslü kelimelerle kafanızı ütülediği incelemeleri unutun. Ben size bu işin teorisini değil, kağıt kalemle notlarını aldığım üstüne ekip biçtiğim bu kitabın teknik raporunu ve anakartını anlatacağım. Karşımızda öyle gökten zembille inmiş fabrika ayarlarından "ruhsuz" olarak programlanmış bir robot yok. Karşımızda sistemin bütün o iğrenç, yorucu mücadelesine bakıp fişi kendi iradesiyle çeken bir adam var. Meursault.
(Spoiler ve teknik terimler içerir)
1)Hırs simülasyonunu reddetmek ve kendi şalterini indirmek;
Millet sanıyor ki bu adam doğuştan duygusuz, beyninde çipleri eksik falan. Hikâye! Adamın patronu gelip Paris'te çalışma fırsatı sunduğunda okul yılları akla geldiğinde sistemin asıl şifresini görüyoruz. Meursault da bir zamanlar başarı peşinde olmaya adaydı; hırsları, kariyer hedefleri vardı. Ama okulu yarım bırakmak zorunda kalınca bir şeyler koptu. Bütün o toplumsal merdivenleri tırmanma yani "başarı" dedikleri yalanın aslında insanı köleleştiren yorucu bir fare kapanı olduğunu çözdü. O ana şalter panosunun karşısına geçti ve bilinçli bir varoluşsal grevci olarak kendi şalterini kendi iradesiyle indirdi. Yani ortada bir kurban yok, sistemi çözüp cihazı güç tasarufu moduna alan zeki bir adam var. Varlığıyla yokluğu bir, tam bir enerji tasarrufu
2)cenaze tiyatrosu;
Kitabın başı malum "Bugün annem öldü." Herkes burada anlamsızca ahlak bekçisi kesilir ama adam patrondan özür dilerken bile aslında o iğrenç sistemi tokatlıyor. Çünkü patron için orada ölen bir anne yok, iki günlük iş gücü kaybı var. Meursault toplumun beklediği gözü yaşlı evlat tiyatrosunu oynamıyor. Gece yaşlılarla otururken, morukların öksürmesini ve tuhaf sesler çıkarmasını izlerken yas ritüellerinin ne kadar absürt bir tiyatro olduğunu yüzümüze vuruyor. Çünkü Meursault duygusal bir bulut değil, katıksız bir fiziksel makine. Acıyı veya hissi kalbinde değil. Güneşin alnında,midesi kazındığında, sıcaktan afakanlar bastığında teninde hissediyor. Her şey etkiye fiziksel bir tepki, dümdüz bir input/output durumu
3) Taş duvarlar arasında zihnin sınavı;
Kitabın ikinci yarısında bizim lavuğu tıktılar hapse. O parmaklıkların arkası asıl felsefi şantiyenin başladığı ve anakartın alev alev yandığı yerdir. Hapishane sadece taştan duvarlar değil, sistemin ona "Pişman ol, ağla, kendi yalanımıza inan ve sistem güncellemesini kabul et" diye baskı yaptığı yerdir. Ama Meursault o sahte ahlak güncellemelerini reddediyor. Rahibin yüzüne bağırırken o tıkır gıcır işleyen ikiyüzlü hukuk ve din sisteminin koca bir yalan olduğunu haykırıyor.
Yani sonuç; Meursault hayatı sahte maskelerle yaşayanların tam zıttıdır. O, sistemin zincirlerinden kopup fişi çeken birinin katıksız özgürlük manifestosudur.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.