Doğduğumuz zaman bize verilen beş duyuyu esas ayarlarında olduğu gibi kullanmak tercihim olsaydı hayatım da elbet farklı bir şekil alırdı. Günlerden bir gün, ya ben, ben olmasaydım da bir başkası olsaydım nasıl bir hayatım olurdu diye düşünürken, zaten kendim olmadığımı da fark ettim.
Kendim olmak neden bu kadar zordu?
Başkası olmak, bir başkasına benzemek niçin daha kolaydı?
Çünkü seçim yoktu, kabulleniş vardı. Şartlar, insanlar, olaylar, yaşananlar beni bu hale getirmişti. Ben her ne kadar bir şeyler yapmak istemişsem de yapamamıştım. Kendimi değiştirmek, sevmediğim huylardan vazgeçmek ve yepyeni bir "ben"e dönüşmek işi gerçekleşmemişti.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.