Kristie Montee ve Kelly Nichols adlı iki kız kardeşin P.J. Parrish takma adıyla yazdığı Ölüm Şarkısı polisiye tutkunlarını müzik ve cinayetin harmanlandığı karanlık bir labirente sürüklüyor.
Gazeteci Matt Owens, kız kardeşi Mandy ile Miami Beach'te bir gece kulübünde eğlenirken gözünü sadece birkaç dakikalığına ondan ayırır ve Mandy aniden ortadan kaybolur. Ertesi gün genç kızın eski bir otel odasında, bir buz kıracağı ile vahşice öldürülmüş cesedi bulunur. Yaşadığı büyük suçluluk duygusuyla yıkılan Matt, kardeşinin eşyalarını teslim aldığında polisin gözünden kaçan hayati bir ipucu yakalar: Mandy’nin iPod’una, onun müzik tarzıyla hiç uyuşmayan gizemli bir şarkı yüklenmiştir.Bu şarkı, The Rolling Stones’un "Too Much Blood" (Çok Fazla Kan) parçasıdır ve sözlerinde Paris’ten bahsetmektedir. Matt, bu karanlık izin peşinden Paris’e kadar gider ve orada Fransız polis müfettişi Eve ile iş birliği yapar. Kısa sürede fark ederler ki Mandy ilk değildir; karşılarında kurbanlarını sadece sarışın kadınlardan seçen ve her cinayetin ardına dijital bir "ölüm şarkısı" bırakan, kurbanlarıyla kedi-fare oyunu oynayan acımasız bir uluslararası seri katil vardır.
Normalde katilin en son sayfada açıklandığı klasik "Katil kim?" (Whodunit) tarzı polisiyeleri severim. Fakat bu kitapta yazar katilin kimliğini bize en baştan veriyor. Buna rağmen hikaye sürükleyiciliğinden hiçbir şey kaybetmiyor. Katilin zihnini okurken, Matt'in adım adım ona yaklaşmasını izlemek bende bambaşka bir gerilim ve merak uyandırdı.
Hepimizin günlük hayatta severek dinlediği sıradan bir şarkının, bir kadının ölüm fermanı olması fikri tüylerimi ürpertti. Kitabı okuduktan sonra kendi müzik listeme bakarken bile "Acaba?" diye düşünmeden edemedim. Yazarın cinayet sahnelerini müzik ritmiyle senkronize etme şekli anlatıma inanılmaz bir atmosfer katmış.
Matt’in bir ağabey olarak yaşadığı o "Sadece iki dakika bakmadım" pişmanlığı o kadar gerçekçi işlenmiş ki, onun intikam ve adalet arayışını bir okur olarak sonuna kadar içimde hissettim.
Kitap yer yer cinsel şiddet, istismar ve vahşet detaylarına fazlasıyla giriyor. Eğer hassas bir okursanız bazı sayfalar midenizi zorlayabilir veya gece vakti okurken arkaya bakma ihtiyacı hissettirebilir.
Hikaye Miami'den Paris'e taşındığında olaylar bir anda Amerikan polisiyesinden çok Avrupa aksiyon filmine evriliyor. Bu mekan ve tarz değişikliği kurguyu büyütse de, Miami’deki o klostrofobik ve kişisel intikam havasını biraz dağıttığını hissettim.
SON SÖZ: Ölüm Şarkısı, iki kız kardeşin tek bir zihinden çıkmış gibi pürüzsüzce kaleme aldığı, ritmi hiç düşmeyen çok başarılı bir psikolojik gerilim. Katilin kim olduğunu bilmenize rağmen olayların nereye varacağını görmek için sayfaları amansızca çeviriyorsunuz.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.