Sevgisizliğin insanın damarında kan gibi aktığı bir eser.Niye herkesin çocuk sahibi olmaması gerektiğini harika diliyle dolu dolu anlatan eser. Çocukken yaşadığımız sıkıntıların sonraki hayatımıza nasıl tahakküm kurduğunu yüzümüze çarpmış.Yapayalnız bir kadın olan Acibe 'nin intiharı ile başlıyor her şey.Sonrasında bu tuhaf aileyi yakından tanıyoruz.Her satırında ötekileştirme, ihmal, yalnızlık,kopuk yaşamlar,aynı ev içinde örülü sonsuz duvarlar çarpıyor gözümüze.İnsanların iki yüzlülüğü de kabak gibi çıkıyor ortaya.Özellikle cenazeye gelen akrabalar nezdinde.
Sonra Acibe'nin ablasına bıraktıkları ile sis perdesi yavaş yavaş aralanıyor.Çok sesli bir kitap bu herkesi kendi sesinden dinliyoruz. İlk önce tabuttaki Acibe başlıyor anlatmaya.Okuru sarıp sarmalayan bir eser bu.Elinden bırakmak istemiyor insan .Kitapta beni delirten tabii ki Müsemma karakteri oldu.Keşke Acibe'nin yerine o yok olsaydı, dedim.Bu nasıl bencillik, hissizlik, kalpsizlik.Satırlar su gibu akıp giderken insan kendi "kambur"larını düşünmeden de edemiyor.Toplumun ötekileştirme kapasitesine de lanetler yağdırmadan okunmuyor satırlar.Okudukça Acibe'nin temiz,saf yüreğine,deli zekasına hayran kaldım.Keşke insan zamanında sevdiklerinin kıymetini bilebilse,çok geç olmadan birbirinin yaralarını sarabilse,diye düşündüm okurken.Kitabın dili çok hoş,bu kadar derin bir konuyu gülümseterek yazmayı başarmış.Acibe'nin trajedisini tebessümle anlattığı satırlar ablası Nazenin 'de yalnızlığa, Müsemma 'da sonsuz bir kibre bırakmış yerini. Yazarın dilini de kitabı da beğendim.
·
86 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
