Bir Otelde Değil, Bir Zihinde
Anayurt Oteli, olaylarıyla değil atmosferiyle insanı etkileyen romanlardan biri. Kitabı bitirdiğinizde aklınızda büyük olaylar değil; Zebercet'in giderek daralan dünyası kalıyor.
Romanın merkezindeki Zebercet, yalnızlığı sıradan bir duygu olmaktan çıkarıp bir yaşam biçimine dönüştürmüş bir karakter. Günleri birbirine benzeyen, insanlarla gerçek bağlar kuramayan ve kendi iç dünyasında sıkışıp kalan bir adam. Onu okurken bazen anlamak, bazen de ondan rahatsız olmak arasında gidip geliyorsunuz.
Yusuf Atılgan, Zebercet'in zihnini öyle başarılı anlatıyor ki roman ilerledikçe otelin duvarları daralmaya, odalar kararmaya başlıyor sanki. Mekân yalnızca bir otel değil; karakterin zihninin bir yansımasına dönüşüyor.
Kitabın en çarpıcı tarafı, insanın yalnızca toplumdan değil, kendisinden de kopabileceğini göstermesi. Zebercet'in yaşadığı şey yalnızlık değil sadece; yabancılaşma, saplantı ve giderek gerçeklikten uzaklaşma hâli.
Roman boyunca büyük olaylar yaşanmıyor gibi görünse de aslında karakterin iç dünyasında sessiz bir çöküş izliyoruz. Bu yüzden kitap bittiğinde geriye bir hikâyeden çok bir ruh hâli kalıyor.
Anayurt Oteli'ni okurken en çok zorlandığım şey Zebercet değil, Yusuf Atılgan'ın anlatım biçimiydi. Cinayet sahnelerindeki soğukkanlılık, karakterlerin cinsel yönelim ve dürtülerinin ayrıntılı işlenişi ve bütün bunların son derece sıradanmış gibi aktarılması zaman zaman beni rahatsız etti. Yazarın amacı muhtemelen okuru sarsmak değil, insan zihninin karanlık taraflarını sansürsüz göstermekti; ancak bu durum kitabı benim için kolay okunan bir metin olmaktan çıkardı.
Ayrıca anlatım dili de oldukça yoğun. Bazı cümleler ve düşünce akışları sayfalar boyunca devam ediyor. Daha önce Oğuz Atay okurken bile bu kadar zorlandığımı hatırlamıyorum. Oğuz Atay'ın karmaşık dünyasında bile belli bir hareket ve ironi hissi varken, Anayurt Oteli'nde insanı sürekli aşağı çeken bir ağırlık var.
Yine de bir an bile kayıtsız kalamadım. Belki de romanın başarısı tam olarak burada yatıyor. Çünkü bazı karakterler sevilmez, bazıları haklı bulunmaz; ama unutulmaz.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey şu oldu: İnsan bazen kalabalıkların içinde yalnız kalmaz; kendi zihninin içinde de kaybolabilir. Ve bazen insanın en karanlık odası, yaşadığı yer değil, zihnidir.
·
113 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.