Bazen insanı kurtaran şey, dozunu kaçırdığında onu esir alır.
Satranç’ta Bay B., mutlak yalnızlık ve tecrit altında zihnini koruyabilmek için satranç kitaplarına tutunur. Başlangıçta satranç onun için bir kurtuluş, düşünmeye devam etmesini sağlayan bir yaşam çizgisi olur. Ancak zamanla aynı oyun bütün zihnini ele geçirir; rakiplerin, hamlelerin ve olasılıkların içinde kaybolarak kendi içinde bölünmeye başlar. Zweig burada insanın bir şeye tutunma ihtiyacının, ölçüsüzleştiğinde nasıl bir saplantıya dönüşebileceğini gösterir. Bu yüzden Bay B.’nin trajedisi, onu hayatta tutan şeyin sonunda ruhsal dengesini tehdit etmesidir. Kitabın en güçlü yanı da özgürlük ile tutsaklık arasındaki çizginin bazen insanın kendi zihninde kaybolabilmesidir.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.