Bazı kitaplar size yeni bilgiler öğretir, bazılarıysa uzun zamandır bildiğinizi sandığınız şeylere farklı bir yerden bakmanızı sağlar. İçimizdeki Çocuk benim için ikinci türden bir kitaptı. Okurken birçok kez durup düşünmek zorunda kaldım. Bazı sayfalarda boğazım düğümlendi, bazı satırlarda gözlerim doldu. Hatta kimi zaman kitabı kapatıp dakikalarca duvara baktığım oldu. Çünkü okuduklarım sadece bir kitabın satırları gibi gelmedi; zaman zaman kendi hayatıma, geçmişime ve kendimle kurduğum ilişkiye tutulmuş bir ayna gibiydi.
Altını çizdiğim çok fazla cümle oldu. Bazı paragrafları bir kez okumak yetmedi, dönüp tekrar tekrar okudum. Çünkü kitap ilerledikçe aslında çoğu zaman fark etmeden taşıdığımız duygu ve düşüncelerin ne kadar eskiye dayanabileceğini düşündüm. Kendimize söylediğimiz sözlerden kurduğumuz ilişkilere, verdiğimiz tepkilerden hissettiğimiz değersizlik duygusuna kadar pek çok şeyin kökenine dair durup düşünme fırsatı sundu.
Elbette bu kitap bir terapi yerine geçmiyor ya da size bir tanı koymuyor. Hatta bence amacı da bu değil. Daha çok, insanın kendi iç dünyasına biraz daha dürüst bakabilmesi için bir kapı aralıyor. Bazı cevaplar vermekten çok sorular sorduruyor. Belki de bu yüzden etkisi son sayfayı çevirdiğiniz anda bitmiyor; kitap bittikten sonra da zihninizde ve kalbinizde yaşamaya devam ediyor.
Kitabı bitirdiğimde kendimle ilgili her şeyi çözmüş değildim. Ama bazı yaraların, bazı korkuların ve bazı davranış kalıplarının nereden geldiğini daha iyi anlamaya başladığımı hissettim. Belki de farkındalık dediğimiz şey tam olarak budur; kendimizi yargılamadan, suçlamadan, sadece biraz daha yakından tanıyabilmek.
İçimizdeki Çocuk, benim için okurken acele edilmemesi gereken, sindirilerek okunmayı hak eden ve satırlarının arasında insanı kendisiyle baş başa bırakan kitaplardan biri oldu. Bazı kitaplar kitaplığınızda yer edinir, bazılarıysa içinizde. Bu kitap benim için ikincisiydi.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.